(نهببین داداش پیشمیاد)

(وی واقعا صفحه گوشی رو الان تار میبینه از شدت اشک با اینکه دیروز تموم کرده و یه دور نشسته زار زده)

-هر‌دو‌ در‌ نهایت‌ می‌میرند

(خیلی کاپل اگوجی و مظلومی بودن:(( )

شوخوش روفوس:(((

*اسپویل(؟)

هیچکس: من بعد اینکه دوباره تروماتایز شدم:

‌

در میان تمام نواهای جهان، صدای تو ملودی آرام قلب مرا می‌نواخت. نوری که از تو می‌تابید، آسمانِ مرا همیشه روشن نگه می‌داشت، حتی در تاریک‌ترین لحظه‌ها. یادم هست نگاهت، همان نگاهی که شبیه آینه‌ی شکوفایی بود، پر از قول خورشید... لحظه‌هایی که در کنار هم می‌گذشت، فقط شکوفایی آرام دو روح. آپولو، اگر روزی مرا در میانِ گل‌ها جستجو کنی، مبادا فکر کنی که گم شده‌ام؛ من همان‌جا خواهم بود، در عطری که می‌پیچد، در رنگ بنفشی که از میان سرخی به یادگار مانده، نمادی از عشقی که فراتر از زمان، شکوفا شد... . -از طرف هیاکنتوس.