هر چقدرم به خودت برسی ولی بازم لامصب این قدِ بلند نعمتیه که گیر هر کسی نمیاد!
به افتخار همه قد بلندا:))
امیدوارم یکی بیاد وسط زندگیتون که وقتی چندساعت خبری ازتون نباشه، بهتون زنگ بزنه و بگه:«این چندساعتی که ازت بیخبر بودم از عمرم حساب نمیشه، دنیا کلا به کامم تلخ بود و ساعتها نمیچرخیدن»
نوعی بی خیالی هست که معمولا بعد از انتظار کشیدن های طولانی پیش می آید
بعد از مدتها تلاش کردن
دویدن و به در و دیوار زدن
بعد از مدتها خواستن بی نتیجه!
یکدفعه احساس میکنی خسته ای، بریده ای، دیگر توانش را نداری و هیچ چیز برایت مهم نیست...
به اینجا که میرسی فقط دلت میخواهد تماشا کنی !برایت فرقی نمیکند رسیدن یا نرسیدن...
آمدن یا نیامدن، ماندن یا رفتن...
به اینجا که میرسی؛نه دلتنگ می شوی نه دلخوش...
می گویی بی خیال!
و این بی خیالی غمگین ترین حس دنیاست...!
بزرگترین مرحله ی خودشناسی اونجاست که تو آنقدر درگیر خودت، هدفات، درست، آینده ات، سلامتی و ورزشت هستی، که نه حاضری وقتتو برای آدمایی منفی بزاری،نه حاضری وارد رابطه های دوزاری شی،نه خودتو با کسی مقایسه میکنی!فقط سعی میکنی روز به روز پیشرفت کنی... اگه به اونجا رسیدی؛بهت تبریک میگم چون از خیلی از کسایی که میشناسی جلوتری :)