امیدوارم یکی بیاد وسط زندگیتون که وقتی چندساعت خبری ازتون نباشه، بهتون زنگ بزنه و بگه:«این چندساعتی که ازت بیخبر بودم از عمرم حساب نمیشه، دنیا کلا به کامم تلخ بود و ساعتها نمیچرخیدن»
نوعی بی خیالی هست که معمولا بعد از انتظار کشیدن های طولانی پیش می آید
بعد از مدتها تلاش کردن
دویدن و به در و دیوار زدن
بعد از مدتها خواستن بی نتیجه!
یکدفعه احساس میکنی خسته ای، بریده ای، دیگر توانش را نداری و هیچ چیز برایت مهم نیست...
به اینجا که میرسی فقط دلت میخواهد تماشا کنی !برایت فرقی نمیکند رسیدن یا نرسیدن...
آمدن یا نیامدن، ماندن یا رفتن...
به اینجا که میرسی؛نه دلتنگ می شوی نه دلخوش...
می گویی بی خیال!
و این بی خیالی غمگین ترین حس دنیاست...!
بزرگترین مرحله ی خودشناسی اونجاست که تو آنقدر درگیر خودت، هدفات، درست، آینده ات، سلامتی و ورزشت هستی، که نه حاضری وقتتو برای آدمایی منفی بزاری،نه حاضری وارد رابطه های دوزاری شی،نه خودتو با کسی مقایسه میکنی!فقط سعی میکنی روز به روز پیشرفت کنی... اگه به اونجا رسیدی؛بهت تبریک میگم چون از خیلی از کسایی که میشناسی جلوتری :)
بدونید که
عصبانیت:ﮐﺒﺪ ﺭﺍﺿﻌﯿﻒ ﻣﯿﮑﻨﺪ
ﻏﻢوﻏﺼﻪ:ﺷُﺸﻬﺎ ﺭﺍﺿﻌﯿﻒ ﻣﯿﮑﻨﺪ
ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ:ﻣﻌﺪﻩ ﺭﺍﺿﻌﯿﻒ ﻣﯿﮑﻨﺪ
ﺍﺳﺘﺮﺱ:ﻗﻠﺐ ﻭﻣﻐﺰ ﺭﺍﺿﻌﯿﻒ ﻣﯿﮑﻨﺪ
ﺗﺮﺱ:ﺑﺎﻋﺚ بروز اشکال در ﮐﻠﯿﻪﻫﺎ ﻣﯿﺸﻮﺩ
و اشک ریختن: باعث از دست دادن مقدار زیادی ویتامین سی بدنتون میشه.
هیچکسی و هیچ چیزی اونقدر ارزشمند نیست که بخاطرش تموم وجودتون آسیب ببینه:)
فلسفه ی ساقدوش اینه:میگن کسی که تو سختیا پشتت بوده لیاقت اینو داره تو بهترین روز زندگیت کنارت بایسته..
اگه یه نفرو داری که هر وقت بهش زنگ میزنی یا پیام میدی خیلی طول نمیکشه که جوابت رو بده؛اگه هر وقت که باهاش حرف زدی قضاوتت نکرده،اگه هر زمانی که نیاز به کمک داشتی کافی بود بهش یه پیام بدی و اون هر جا که بود خودشو بهت رسوند؛ اگه زمانی که فکر میکردی هیچکسی رو کنارت نداری پیشت موند،اگه هر کاری کرد که لبخند رو لبت بیاد، اگه جلو بقیه ازت حمایت کرد و اگه تموم تلاششو کرد تا تو اشتباه نکنی یادت باشه همون آدم لیاقت اینو داره که تمومه خوشی های زندگیتم کنارت باشه:)