بعضی وقتا وسط همین لحظههای معمولی، یهو میفهمم چقدر زندگی رو دوست دارم.با اینکه بارها ناامیدم کرده، هنوز یه گوشهی دلم منتظره ببینه بعدش چی میشه؛ نمیخوام انقدر منتظر یه اتفاق بزرگ باشم که همین روزا رو نبینم.
شاید همین لحظههای کوچیک، همون چیزایی باشن که یه روز دلم براشون تنگ میشه:))