آبی هایِ عزای این پیرُ هَنم تن تو را می خواست آن صبح دمی که می پوشیدی اَم و می بُردی اَم تا باد سوار بر گیسوان سیاه وقت زیادی نمانده زیبا من پایین می پَرم تو اگر دوست داشتی با مو هـــات بیا ... چادرتان را كه ياد گرفتم برف بر بامِ پشتِ بامِ پیشانی من بهمن شد دختر خاطرات کوچ وُ قشقایی ازآن روز شیراز گرمسیرم می کند کمانچه ی تو را بغل می گیرم و با چند لیتر آخر حافظ را مست پیاده به سراغ سعدی می روم ...
از كتاب اسكارلت دهه شصت
ولی اگه طهران زندگی میکنین حتما یه سر به باغ فردوس بزنین پشیمون نمیشین!
نمیدونم این حد از علاقم به اون مکان از کجا میاد؛از حس حال ولیعصر یا شاید نوازنده های خیابونی که دیدم.
و یکی از زیبا ترین اسامی کوچه ها رو کوچه پشتی باغ فردوس داره
اسم کوچه «دلبر»
تفکرات نود درصد خانواده های ایرانی نسبت به تئاتر و هنر:
۱_تو هنر پول نیست،درامد نداری و...
۲_فضاش کثیفه و...
یکی نیست بگه کثیف ذهن تو عزیزه من نه ادما و فضای هنر!
حس میکنم وقتی از کلمه کثیف برای توصیف فضا های هنری استفاده میکنن نه تنها دارن به خودم توهین میکنن بلکه دارن به کل زندگیم توهین میکنن...
و کاش خانواده ها درک میکردن که اگه برای اونا دنیا محدود میشه به مادیات و دکتر مهندس شدن برا منو امثال من این نیست!
من ترجیح میدم دیوانه ای باشم که درآمدش به گذران زندگی هم نمیرسه ولی زندگی میکنه
به اعتقاد من این آدما حتی چیزی به عنوان مفهوم زندگی کردن رو هم درک نکردن
زندگی براشون نفس کشیدنی بیش نیست.