من‌همان‌خسته‌ی‌بی‌حوصله‌ی‌غمزده‌ام دخترِبدقلقی‌که‌‌رگ‌خوابش‌شعراست .

حالم از خودم و خودت از دوتامون بهم میخوره تو بد کثافتی گیر کردم قبول ولی تو را راحتت کردم از قفس ازادتت کردم

شعر بخونیم

من آینه ی خیره به احساس تو هسم

مبهوت به انگشتر الماس تو هستم

در قامت معشوقه ی تبدار , غمینم

چون شعر وغزلهای تو انگار حزینم

و آن کسی را که دوست داری نیمِ دیگر تو نیست! او تویی ، اما جایی دیگر.

گر بدانی حال من، گریان شوی بی‌اختیار - وحشی بافقی

دستهایی که در هم درآمیختند...

دبیرِ ادبیات همیشه میگفت: بغل، عینهو آبِ رو آتیشِ؛ قشنگ می‌شوره می‌بره هرچی آشفتگیُ، دلتنگیُ، ترس و دلهرست. راستم می‌گفت! اگه قرار باشه، یه دارویی تجویز کنم که هرچی خاکسترِ نشسته رو قلبِ آدماستو با یه فوت به ناکجا آباد بفرسته، می‌گفتم: آهای مردم بغلُ بغلُ بغل . . اگه این مورفینِ بغل، بغل کسی باشه که قسمت بزرگی از زندگیتُ و یا نه تمامِ تمامِ زندگیتو تشکیل داده باشه، مگه غم و غصه‌ایم می‌مونه؟! همش چال میشه تو آغوشی که واست پناه‌گاهه. مثلا بغلِ تو! وقتی که سرمایِ بی‌رحم روزگار به تنُ و بدنم رعشه مینداخت، تو با دستات یه حصارِ محکم دورم می‌کشیدیُ گرمایِ وجودتُ تزریق می‌کردی تو وجودم. می‌خواستم بت بگم، الانم نیاز دارم به آغوشت؛ نیاز دارم بغلم کنیُ و بگی: تا وقتی کنارتم کسی حق نداره بت آسیب بزنه.

زشت است که شاعر وسط خواندنِ یک شعر با آمدنِ واژه ی برگرد بِگِریَد!