دبیرِ ادبیات همیشه میگفت: بغل، عینهو آبِ رو آتیشِ؛ قشنگ می‌شوره می‌بره هرچی آشفتگیُ، دلتنگیُ، ترس و دلهرست. راستم می‌گفت! اگه قرار باشه، یه دارویی تجویز کنم که هرچی خاکسترِ نشسته رو قلبِ آدماستو با یه فوت به ناکجا آباد بفرسته، می‌گفتم: آهای مردم بغلُ بغلُ بغل . . اگه این مورفینِ بغل، بغل کسی باشه که قسمت بزرگی از زندگیتُ و یا نه تمامِ تمامِ زندگیتو تشکیل داده باشه، مگه غم و غصه‌ایم می‌مونه؟! همش چال میشه تو آغوشی که واست پناه‌گاهه. مثلا بغلِ تو! وقتی که سرمایِ بی‌رحم روزگار به تنُ و بدنم رعشه مینداخت، تو با دستات یه حصارِ محکم دورم می‌کشیدیُ گرمایِ وجودتُ تزریق می‌کردی تو وجودم. می‌خواستم بت بگم، الانم نیاز دارم به آغوشت؛ نیاز دارم بغلم کنیُ و بگی: تا وقتی کنارتم کسی حق نداره بت آسیب بزنه.

زشت است که شاعر وسط خواندنِ یک شعر با آمدنِ واژه ی برگرد بِگِریَد!

عشقست که جان عاشق زنده است از اوست نوریست که آفتاب تابنده از اوست هر چیز که در غیب و شهادت یابی موجود بودزعشق وپاینده ازاوست

محبوب دلم ز من جدایی تا کی؟  من درطلب و تو بی وفایی تا کی؟

تا میل نباشد به وصال از طرف دوست ‏سودی نکند حرص و تمنّا که تو داری ..

شعر بخونیم

شانه‌ات را دیر آوردی سرم را باد برد خشت خشت و آجر آجر پیکرم را باد برد

من بلوطی پیر بودم پای یک کوه بلند نیمم آتش سوخت، نیم دیگرم را باد برد

از غزل‌هایم فقط خاکستری مانده به جا بیت های روشن و شعله ورم را باد برد

با همین نیمه همین معمولی ساده بساز دیر کردی نیمه‌ی عاشقترم را باد برد

بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت وا نشد بدتر از آن بال و پرم را باد برد

_مـن‌خۅد‌بـہ‌چشـم‌خۅیشـتن‌دیدم‌ڪہ‌جانم‌میࢪۅد.