به خودم آمدم انگار تویی در من بود این کمی بیشتر از دل به کسی بستن بود

آدمی‌زاد، نیازمندِ بغله. بغلِ بعد از خوشحالی، بغلِ بعد از گریه، بغلِ حینِ گریه، بغلِ قبل از خواب، بغلِ حینِ خواب، بغلِ تو سختی‌ها، بغلِ تو موفقیت‌ها. اصلاً آدمی‌زاد یعنی بغل.

ولی منو فقط با بغل میتونی اروم کنی>>>>

خیال بافیت بعد نیست خیال کن ک خاهی رفت همین ک رفتی و مردم تلاش کن برگردی

گیرم اصلا نبری کرب و بلا چندین سال کَرَمت را که نباید ببرم زیر سوال🤍 +توابین

بنام‌و‌بیادش

به ناز خفته چه داند که دردمند فراق به شب چه می‌گذراند علی‌الخصوص غریب

گفتی مرا به خنده، خوش باد روزگارت کس بی‌تو خوش نباشد، رو قصّه‌ی دگر کن💚!

اسرار غمش گفتم در سینه نگه دارم! رسوای جهانم کرد این رنگ پریدن‌ـها🌱

شادی‌هایمان میانِ‌ امواج‌ دردها‌ غرق‌ شدند .

تواز‌من‌درمن‌فراوان‌تری:)

چقدر نزار قبانی قشنگ میگه: «مرا جوری در آغوش بگیر که انگار فردا می‌میرم؛ و فردا چطور؟ جوری در آغوشم بگیر که انگار از مرگ بازگشته‌ام»