یه داستانی رو خوندم بزارید براتون بگم

اون اوایل که منبری در کار نبود همه دور هم مینشستن و پیغمبر صحبت می‌کردن خب خیلیا که میومدن وارد مسجد میشدن نمیشناختن آقا رسول الله رو بعضی از اصحاب هم یجوری ژست می‌گرفتن و یجوری می‌نشستن که انگار اینا پیغمبرن

القصه وقتی یه منبری رو مهیا کردن که آقا رسول الله جلوس کنن و برای مردم صحبت کنن؛ وقتی حضرت روی منبر رفتن اهل مسجد صدای ناله‌ای رو شنیدن

ناله از ستونی بود که پیغمبر قبل از ساخت منبر بهش تکیه میکردن و برای مردم صحبت میکردن که ملقب شد به ستون حنانه پیغمبر از منبر پایین اومد اون ستون رو در آغوش گرفت تا آروم شد و فرمودند: اگر من آن‌را در بر نمی‌گرفتم تا قیامت ناله می‌کرد

گاهی وقتا می‌گم اون تیکه چوب دوری از ولی خدا رو فهمید و نتونست طاقت بیاره و ناله سر داد منِ انسانِ مسلمانِ دارایِ عقل و ادراک چی؟...

آسمان گر ز گریبان قمر آورده برون از گریبان تو خورشید سر آورده برون _شاطرعباس‌صبوحی

غافلی از حال دل، ترسم که این ویرانه را دیگران بی‌صاحب انگارند و تعمیرش کنند _صائب‌تبریزی

جدایی آن‌جاست که تو دیگر از گفتن حرف دلت دست می‌کشی‌... _شُکری‌اِرباش،فارسی‌سیامک‌تقی‌زاده

تو چنان شجاع و ساکتی که فراموش کردم رنج می‌کشی! _ارنست‌همینگوی

کمی صبر کن حوصله کن پایان کتاب را باهم خواهیم خواند حالا بخواب تا فردا صبح فرصت برای گریستن بر این روزگار بسیار است... _سیدعلی‌صالحی

ما نیاز به اندکی فروتنی داریم پذیرفتن اینکه شاید حق یا تمام حق نزد من نیست...

کاش دنیا طوری بود که هیچ‌کس به کسی نیاز نداشت. اونوقت آدما مطمئن میشدن کسی که سراغشون رو میگیره دوسشون داره نه کارشون. _حسین‌سلیمانی