ممنونم از امام‌رضا که تو سختیِ این درس خوندنا‌ کنارمه.

آره امام‌رضا؛ تو ذوقی برای ادامه‌ی مسیر، قوت قلبی برای سختیای مسیر، انگیزه‌ای، اُمیدی، نوری، اصلاََ تو همه‌ی وجود این آدمی.

یه چی بگم همه‌تون در آن واحد فشار، غبطه، آرزو، حسودی رو باهم تجربه کنید؟

بین این درس خوندنا‌، هر نیم ساعت یه بار رفیقم از چای‌خونه، چای میاره و می‌شینیم به مباحثه‌ی درس. فانتزی ترین نوع درس خوندن رو دارم تجربه می‌کنم. عالی.

کاش جواب "کجایی؟" همیشه "حرم" بود.

خلاصه که ما را‌ همین‌ امام‌رضا‌ داشتن‌، بس‌ است.

ما دیگه جم کنیم بریم ولی یادم نمی‌ره که کنارت حتی درس خوندن هم حال می‌ده. اخه چقد تو همه‌چی تمومی امام‌رضا.

حقیقت اینه که آدم فقط وقتی تو حرم امام‌رضاست‌ می‌تونه غم دوری از نجف رو فراموش کنه، وگرنه که بی‌چاره‌ی غمت را راهی به جز نجف نیست.

پول برای خرج کردنه، برای سرویس دادن به ما، برای اینکه بهمون حال بده و مشکلات‌مون رو حل کنه. پس وقتی نوبت خرج کردنش می‌شه جوری رفتار نکنیم که انگار گوشت تن‌مونه! وظیفه پول همینه! جریمه شدی؟ فدا سرت. رستوران گرون شد؟ حالشو بردی. جمع نکنیم برای بعد مرگ‌مون. ویژگی خساست رو در خودتون پرورش ندید. حال بهم زنه‌. #تجارب‌کسب‌شده¹⁶

وقتی شب از یه ساعتی به بعد بیدار می‌مونم، غمی که کل روز وقت نداشتم بهش بپردازم میاد خفتم می‌کنه.

واقعا کی می‌دونه؟ شاید ضریحتو دیگه ندیدم.

یا راحلین‌ الی عراق تمهلوا..