روضه؟ جونمه.

صدام می‌کنن "چای‌ریز"، اجازه بدید از خوشحالی بمیرم.

هوای مشهد ابری، بارونیه. ایرپاد گذاشتم، اینو گوش می‌دم و آروم آروم دارم می‌رم سمت هیئت. زندگی به کاممه‌.

‌ یه‌ #شب‌جمعه‌ی دور از کربلا‌ دیگه ..(:⁴⁵

هیچ مقدار از تراپی نمی‌تونه با خستگیِ ناشی از کار کردن برای روضه‌ی تو برابری کنه آقای‌ اباعبدالله‌جان.

ذکر مداومم؟ من چای می‌ریزم، گناهم را بریزی..

شب‌ِجمعه و شب‌ِهشتم دهه دومه. باید به حالِ مادرسادات‌ گریه کرد..

لحظه به لحظه‌ از وقتی که عکس‌های این مراسم و مخصوصا شهر رو میبینم که داره اماده میشه برای مراسم، سیلی حقیقتی که دلم نمیخواد باورش کنم به صورتم میخوره.

دلم از آن لبِ خاموش؛ گفت‌وگو می‌خواست..

تو این عمر کوتاهمون، همه‌چی دیدیم پسر. همه‌چی. فقط ظهور مونده. آخدا‌، ینی می‌شه باشیم ببینیم اون روزی رو که این پرچمی‌ که پاش خون رفته هرچند زخمی ولی می‌رسه به دست حضرتِ‌ صاحب؟

هی به عکسایی که از تابوتت‌ پخش می‌شه نگاه می‌کنم، تو ذهنم تمام شعرها با مضامین گریه‌دار، بی وقفه بالا پایین می‌شه و نمی‌دونم برای کپشن عکسات کدوم رو انتخاب کنم.. در نهایت هم با بُهت خیره می‌مونم به اون عمامه‌ی مشکی روی تابوت و با خودم می‌گم ینی اوج‌ نصیبم‌ از تو‌ فقط‌ شد‌ سرودنت؟