لحظه به لحظه‌ از وقتی که عکس‌های این مراسم و مخصوصا شهر رو میبینم که داره اماده میشه برای مراسم، سیلی حقیقتی که دلم نمیخواد باورش کنم به صورتم میخوره.

دلم از آن لبِ خاموش؛ گفت‌وگو می‌خواست..

تو این عمر کوتاهمون، همه‌چی دیدیم پسر. همه‌چی. فقط ظهور مونده. آخدا‌، ینی می‌شه باشیم ببینیم اون روزی رو که این پرچمی‌ که پاش خون رفته هرچند زخمی ولی می‌رسه به دست حضرتِ‌ صاحب؟

هی به عکسایی که از تابوتت‌ پخش می‌شه نگاه می‌کنم، تو ذهنم تمام شعرها با مضامین گریه‌دار، بی وقفه بالا پایین می‌شه و نمی‌دونم برای کپشن عکسات کدوم رو انتخاب کنم.. در نهایت هم با بُهت خیره می‌مونم به اون عمامه‌ی مشکی روی تابوت و با خودم می‌گم ینی اوج‌ نصیبم‌ از تو‌ فقط‌ شد‌ سرودنت؟

باور کردنی نیس برام. واقعا برای هضم کردن اتفاقاتی که توی این پنج‌ماه افتاد باید پنج سال همه‌چیز متوقف بشه‌‌.

این دهه نوکری ما هم تموم شد و خب چگونه سر ز خجالت برآورم برِ دوست؟ که خدمتی به سزا بر نیامد از دستم..

یه محرم تو سال واقعا کمه. ما نیاز داریم بیشتر زندگی کنیم..

خداحافظیِ همیشگی با رهبر.. تموم شدن بساط ‌نوکری‌مون.. استرس اربعین.. اینا آدمو بیچاره می‌کنه و من الان یه بیچاره‌م.

نماز رو بر شما خوندن، ولی انگار من مُردم💔..

اگر روضه‌‌ی أبي‌عبدالله نبود..

آهسته‌تر برو..