هی می‌رم حرم. هی می‌رم حرم. هی می‌رم حرم. اینکه می‌دونم قراره دلتنگ بشم از خود دلتنگی بدتره‌.

آقای‌اباعبدالله‌جان؛ تنها جایی که می‌تونم این همه آدم رو باهم تحمل کنم کربلای توعه، چون رو اسم این آدما لقب زائرُ الحسین افتاده. وگرنه خودت می‌دونی هرجای دنیا حق آدمی که یهو‌ وسط شلوغی وامیسته، گلوله‌ست.

شاید جالب باشه که بدونید، حتی توی کربلا هم برای دیدنش‌ خودش باید اذن‌ بده وگرنه پات به حرم باز نمی‌شه.

زمینِ کربلا، روضه‌ست. وقتی خسته‌ای وقتی مریضی وقتی تشنه‌ای وقتی می‌ری حرم وقتی نمی‌ری حرم وقتی گم شدی وقتی شلوغه‌ وقتی گرمه.. کلا آدما اینجا روضه زندگی می‌کنن..

اربعین؟ بلند شو ای بامرام، خواهرت اومده از شهر شام..

دنیا سقـوط بکند پَرچـم تـو نه! ای پرچمت همیشه و هرجا در‌اهتزاز…

من؟ یه دریا غم که مدام زیر لب زمزمه می‌کنه «ساعات آخر است گدا را حلال کن».

‌آدم‌ روح از تنش‌ جدا بشه به مراتب‌ آسون‌تره‌ تا اینکه بخواد از کربلا برگرده.

خیله‌خب تموم شد، آخرین عکس از بین‌الحرمین مه‌آلود رو هم اینجا بذارم و ولا تجعله آخر العهد مني لزيارتكم. شکراََ لابیک‌ یااباعبدالله‌.

در واپسین لحظات حضور در سرزمین کربلا سرما خوردم. خداروشکر. اینم از یه زیارت قبول شده.

اوج اعتماد کردن من اونجاست‌ که کوله‌مو می‌دم راننده‌ عراقی ببنده بالای ون.

بعد از ۳۰ لنتی ساعت، هوای خنک مشهد خورد به صورتم و زنده شدم.