🗣️ هر مسئول؛ یک «ابراهیم ذوالفقاری»! 📢 قانون به‌درستی برای هر نهاد سخنگویی لحاظ کرده تا در صورت وقوع مسئله‌ای مرتبط با آن نهاد، سخنگویش اقدام به تبیین کند؛ اعم از آن‌چه صورت گرفته و یا آن‌چه باید صورت بگیرد. جلوگیری از «شایعات» یا «توقعاتِ بی‌جا»، کارکردِ اصلی جایگاه سخنگویِ رسمی است. ⚖️ در این صورت، صرف داشتن سِمَت در بخشی از تشکیلات نظام، نه تنها مساوی با «اجازهٔ سخن‌گویی راجع به همهٔ مسائل کشور» نیست، بلکه حتی مساوی با «اجازهٔ سخن‌گویی‌ راجع به آن بخشی که در آن حاضر هستید» هم نیست. شما صرفاً موظف به اجرای وظیفه‌ای هستید که قانوناً برای آن سِمَت وضع شده است؛ نه بیشتر و نه کمتر. 📰 در این چند هفته، اشخاص مختلفی راجع به نحوهٔ صحیح پیشبرد جنگ، آن‌چه باید بکنیم، آن‌چه نباید بکنیم، و... اقدام به خبرگویی (و یا شاید تعیین تکلیف) کرده‌اند، و در آینده نیز خواهند کرد! حال آنکه تدبیر و مدیریت جنگ، قانوناً و انحصاراً به‌عهدهٔ دو نهاد است: «قرارگاه خاتم‌الأنبیا (ص)» در تدبیر میدانی جنگ، و «شعام» در تدبیر کلان جنگ. 📣 نمایندگان مجلس، ائمهٔ جمعه، مداحان و سخنرانان، اهالی رسانه، فرماندهان سابق یا فعلی، و... با بیان جملاتی نظیر «تا فلان اتفاق نیفتد جنگ را تمام نخواهیم کرد»، «از این به بعد دستور کار این است»، «حتماً فلان کار را خواهیم کرد» –که همواره نیز ذیل «با اطلاع عرض می‌کنم» بیان می‌شوند– صرفاً سبب توقع‌سازی برای مردم شده، حال آن‌که ممکن است نهادِ تصمیم‌گیر قصدی برای آن موضوع نداشته باشد؛ که در این صورت نتیجه برای مردم تنها «دلسردی از نظام» است. 📊 عرصۀ تبیین را، چه در موضع خبرگویی و چه در موضع تحلیل و تفسیر وقایع، نهایتاً در قالب داده‌های رسمی، و یا حداقل آشکار و متقن نگه داریم، و از توقع‌سازی یا تعیین تکلیف‌های جزئی و میدانی اجتناب کنیم. بلی، نابودیِ ریشه‌ای و اساسیِ دشمنان اسلام آرزوی قلبی همۀ ماست، اما بابت شکل و شیوۀ آن، به همان دو نهاد مسئول اعتماد کنیم و از نقش «ابراهیم ذوالفقاری» خارج بشویم. 🖋 سید امیرحسین فاضلی