💠اندیشکده دیپلماسی تمدنی ایران (دتا) منتشر می‌کند: 🔸پاسداران هویت ملى:عملكرد درخشان وزارت میراث فرهنگى در حفاظت از میراث ملموس ✍🏻نویسنده: زهرا میرزایی _ دبیر کارگروه دیپلماسی فرهنگی و گردشگری 🆔️@cdi_iri تلگرام|روبیکا|اینستاگرام|ایتا|بله|ایکس🇮🇷

💠اندیشکده دیپلماسی تمدنی ایران (دتا) منتشر می‌کند: 🔸پاسداران هویت ملى:عملكرد درخشان وزارت میراث فرهنگى در حفاظت از میراث ملموس 🔻عملکرد وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی در جریان حملات اخیر موسوم به جنگ رمضان بررسی شده است. بر اساس مجموعه‌ای از مستندات رسمی، میدانی و رسانه‌ای ،این وزارتخانه در این دوره نه‌تنها به‌عنوان یک نهاد اجرایی، بلکه در مقام «پاسدار هویت تمدنی و حافظ حافظه تاریخی ملت ایران» ایفای نقش کرده است. 🔻 وزارت میراث با اتخاذ تدابیر چندلایه شامل پایش میدانی، مستندسازی دقیق، مدیریت بحران، بسیج نیروهای تخصصی و فعال‌سازی ظرفیت‌های حقوقی و بین‌المللی، توانسته است از تحقق بخش مهمی از اهداف دشمن یعنی ایجاد گسست تاریخی، تضعیف سرمایه‌های فرهنگی و ضربه به هویت ملی جلوگیری کند . ◽با اندیشکده. تا همراه شوید از اینجا بخوانید 🆔️@cdi_iri تلگرام|روبیکا|اینستاگرام|ایتا|بله|ایکس🇮🇷

💠اندیشکده دیپلماسی تمدنی ایران( دتا) منتشر می کند: 🔸حفظ تعادل قدرت، دغدغه اصلی رژیم صهیونیستی در منطقه غرب آسیا ✍🏻نویسنده: امیر محمد مردانی پور/ دبیر کارگروه حکمرانی اندیشکده دتا @Cdi_iri تلگرام|روبیکا|اینستاگرام|ایتا|بله|ایکس🇮🇷

💠اندیشکده دیپلماسی تمدنی ایران (دتا) منتشر می کند: 🔸حفظ تعادل قدرت، دغدغۀ اصلی رژیم صهیونیستی در منطقه غرب آسیا 🔻منطق سیاست بین الملل این موضوع را به خصوص به قدرت های بزرگ می فهماند که باید همیشه نگران تحرکات و جابجایی‌ها در ساختار خودیارِ نظام بین‌‌الملل باشند.از آنجا که همه واحدها، سیاست های خود را با توجه به قابلیت های اکتسابی خود دنبال می‌کنند، در نهایت، این سیاست ها ممکن است به عنوان یک تهدید برای سایر بازیگران تلقی شود و آ نها را به واکنش وادار کند. 🔻به نظر می رسد دلیل نگرانی آمریکا و اسرائیل از توانمندی صلح آمیز هسته ای ایران، نشأت گرفته از همین منطق است. اصول و قواعد سیاست بین الملل، توانمندی هسته ای هر بازیگری را دربستر یک " تهدید" برای سایر بازیگران معرفی می‌کند. توانمندی هسته ای ایران برای بازیگران بزرگی همچون آمریکا، یک تهدید بالقوه و برهم زنندۀ تعادل قدرت، حداقل در غرب آسیا تلقی می شود. ◽با اندیشکده دتا همراه شوید. از اینجا بخوانید @Cdi_iri تلگرام|روبیکا|اینستاگرام|ایتا|بله|ایکس🇮🇷

💠انديشكده دتا(ديپلماسى تمدنى ايران) منتشر ميكند: 🔸مجموعه پادكست هاى "ايران انديش" 🔻اپیزود ١:بازگشت به اروپا؛ آیا اروپا بالاخره تغییر مسیر می‌دهد؟ 🎤گوينده:پريا خداوردى 💻اديتور:مهدى رسولى 🆔️@Cdi_iri تلگرام|روبیکا|اینستاگرام|ایتا|بله|ایکس🇮🇷

💠انديشكده دتا(ديپلماسى تمدنى ايران) منتشر ميكند: 🔸مجموعه پادكست هاى "ايران انديش" اپیزود ١:بازگشت به اروپا؛ آیا اروپا بالاخره تغییر مسیر می‌دهد؟ 🎤گوينده:پريا خداوردى 💻اديتور:مهدى رسولى 🔻جنگ رمضان دیگر یک درگیری نظامی ساده در خاورمیانه نیست؛ این یک زلزله ژئوپلیتیک است که گسل‌های سیاست جهانی را جابه‌جا کرده. ایران با ۴۰ روز تاب‌آوریِ استراتژیک و مدیریت نبض انرژی جهان در تنگه هرمز، کارت‌های بازی را تغییر داده است. اما در این میان، یک صدای جدید از قلب اروپا شنیده می‌شود؛ صدایی که دیگر نمی‌خواهد تنها پژواکِ واشنگتن باشد. 🔻آیا ما شاهد ظهور یک اروپای مستقل هستیم؟ یا این تنها یک بازیِ دیپلماتیک برای خرید زمان است؟ 📌در اولین قسمت از مجموعه «بازگشت به اروپا »، به بازخوانیِ این تحول بزرگ می‌پردازیم. این اپیزود شروعِ یک روایت ادامه‌دار است؛ روایتی که تلاش می‌کند غبارِ اخبارِ روزانه را کنار بزند و لایه‌های پنهانِ «بازگشت به اروپا» را برای شما عیان کند. 🎙 این مسیر تازه شروع شده است. هر اپیزود، قطعه‌ای از یک پازل بزرگتر است که ذهن شما را درگیر خواهد کرد. ◽ما را با دوستان خود به اشتراک بگذارید تا این روایت به گوش‌های بیشتری برسد. از اینجا بشنوید 🆔@Cdi_iri تلگرام|روبیکا|اینستاگرام|ایتا|بله|ایکس🇮🇷

💠انديشكده دتا(ديپلماسى تمدنى ايران)منتشر می كند: 🔸مالکیت ملی، امانت‌داری بین‌المللی: چارچوب کلید دوگانه برای حل مناقشه ذخایر اورانیوم غنی‌شده ایران 🔻یکی از مهم‌ترین موانع در هر توافق هسته‌ای احتمالی میان ایران و آمریکا، سرنوشت ذخایر اورانیوم غنی‌شده با درصدهای بالا است. از نگاه ایران، این ذخایر حاصل سال‌ها سرمایه‌گذاری علمی، فنی و اقتصادی بوده و واگذاری یا نابودی آن‌ها می‌تواند به‌عنوان از دست رفتن یک دارایی راهبردی تلقی شود. از سوی دیگر، آمریکا و سایر قدرت‌های غربی این ذخایر را عامل اصلی کاهش «زمان گریز هسته‌ای» می‌دانند و خواهان محدود شدن دسترسی فوری ایران به آن‌ها هستند. بنابراین، هر راه‌حل پایدار باید بتواند هم نگرانی‌های اشاعه‌ای را کاهش دهد و هم منافع و حقوق ملی ایران را حفظ کند. 🔻در این چارچوب، می‌توان طرحی را با عنوان «بانک امانی چندجانبه اورانیوم ایران» پیشنهاد کرد. در این مدل، ایران مالکیت حقوقی و رسمی تمامی ذخایر اورانیوم غنی‌شده خود را حفظ می‌کند، اما بخشی از این ذخایر برای یک دوره مشخص به یک مرکز تحت نظارت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی منتقل می‌شود. تفاوت اساسی این طرح با پیشنهادهای پیشین آن است که مواد هسته‌ای به طرف دیگری واگذار نمی‌شوند و صرفاً در قالب یک امانت بین‌المللی نگهداری خواهند شد. در نتیجه، ایران نه دارایی راهبردی خود را از دست می‌دهد و نه مجبور به نابودی آن می‌شود 🔻برای افزایش اعتماد متقابل، مدیریت این ذخایر می‌تواند بر اساس سازوکار «کلید دوگانه» انجام گیرد؛ به این معنا که هیچ طرفی به تنهایی امکان تصمیم‌گیری درباره سرنوشت مواد را نداشته باشد. هرگونه انتقال، مصرف یا بازگرداندن ذخایر مستلزم طی یک فرآیند مشخص و مورد توافق همه طرف‌ها خواهد بود. همچنین در متن توافق باید بندی پیش‌بینی شود که در صورت نقض تعهدات از سوی طرف‌های مقابل، بازگشت تحریم‌ها یا عدم اجرای تعهدات اقتصادی، ایران بتواند از طریق یک روند از پیش تعیین‌شده، ذخایر خود را مجدداً در اختیار بگیرد. 🔻در کنار این موضوع، بخشی از اورانیوم غنی‌شده می‌تواند به سوخت راکتوری یا اشکال فنی دیگری تبدیل شود که استفاده غیرنظامی آن‌ها روشن و قابل راستی‌آزمایی باشد. این اقدام ضمن حفظ ارزش فنی مواد برای ایران، نگرانی‌های مرتبط با استفاده سریع از ذخایر در مسیرهای حساس هسته‌ای را نیز کاهش می‌دهد 🔻مزیت اصلی این طرح برای ایران آن است که اصل مالکیت، حق بهره‌برداری آینده و جایگاه فناوری هسته‌ای کشور حفظ می‌شود و هیچ‌گونه عقب‌نشینی دائمی از دستاوردهای فنی صورت نمی‌گیرد. در مقابل، آمریکا و دیگر کشورهای نگران از برنامه هسته‌ای ایران نیز به هدف اصلی خود یعنی افزایش زمان گریز هسته‌ای، کاهش ذخایر در دسترس فوری و تقویت نظارت بین‌المللی دست می‌یابند. به همین دلیل، این طرح می‌تواند از منطق «برد-برد» پیروی کند و به جای تمرکز بر واگذاری یا نابودی ذخایر، بر مدیریت مشترک ریسک و ایجاد تضمین‌های متقابل استوار باشد. 🔻 موفقیت هر توافقی در این حوزه مستلزم آن است که مسئله اورانیوم غنی‌شده نه به‌عنوان یک موضوع صرفاً فنی، بلکه به‌عنوان یک مسئله مرتبط با امنیت ملی، اعتماد متقابل و توازن منافع طرفین دیده شود. طرح بانک امانی چندجانبه با حفظ مالکیت ایران و تأمین نگرانی‌های اشاعه‌ای غرب، می‌تواند یکی از واقع‌بینانه‌ترین و نوآورانه‌ترین گزینه‌ها برای عبور از این گره پیچیده دیپلماتیک باشد. #راهبرد_سياستى 🆔 @Cdi_iri تلگرام|روبیکا|اینستاگرام|ایتا|بله|ایکس🇮🇷

💠انديشكده دتا(ديپلماسى تمدنى ايران)منتشر مى كند: 🔸تحول دكترين امنيتى امارات در سايه رويارويى با ايران ✍🏻محمدطاها ابراهيمى دبير انديشكده دتا 🔻رفتار امارات متحده عربی در بحران اخیر ایران–اسرائیل را نمی‌توان صرفاً در قالب هم‌سویی سیاسی با ایالات متحده یا اسرائیل یا حتی در چارچوب کلاسیک «موازنه‌گری در سیاست خارجی دولت‌های کوچک» توضیح داد؛ آنچه در حال وقوع است، یک تغییر تدریجی اما ساختاری در دکترین امنیتی و اقتصاد سیاسی امارات است که از مدل «تعادل‌گرایی اقتصادی و ژئوپلیتیک» به سمت «امنیتی‌سازی شبکه‌ای سیاست خارجی» در حال حرکت است. 🔻در الگوی پیشین، امارات تلاش می‌کرد با تفکیک حوزه اقتصاد و امنیت، از یک‌سو نقش هاب مالی و لجستیکی جهانی خود را حفظ کند و از سوی دیگر، هزینه‌های امنیتی را به چتر حمایتی ایالات متحده واگذار نماید؛ اما مجموعه تحولات چند سال اخیر نشان می‌دهد این تفکیک کارکردی دیگر پایدار نیست و امنیت به‌طور مستقیم درون منطق اقتصاد سیاسی این کشور ادغام شده است 🔻نقطه کانونی این تغییر، جابه‌جایی «ادراک تهدید» در سطح تصمیم‌سازی امارات است. تا پیش از تشدید درگیری‌های اخیر، ایران در دستگاه محاسباتی امارات بیشتر به‌عنوان یک تهدید بیرونی و قابل مدیریت در سطح منطقه‌ای تعریف می‌شد؛ تهدیدی که عمدتاً در قالب رقابت ژئوپلیتیک یا فشارهای غیرمستقیم قابل کنترل بود. اما مجموعه‌ای از حملات پهپادی و موشکی به زیرساخت‌های انرژی، حمل‌ونقل و مناطق اقتصادی در خلیج فارس از جمله اختلال در مسیرهای لجستیکی و تهدید علیه زیرساخت‌های حساس مرتبط با ابوظبی و فجیره باعث شد این تهدید از سطح «پیرامونی» به سطح «درونی‌شده در ساختار اقتصادی» ارتقا یابد. در ادبیات امنیتی، این وضعیت مصداق دقیق فرآیند «امنیتی‌سازی» است؛ یعنی تبدیل یک مسئله از سطح ریسک سیاسی به سطح تهدید وجودی برای بقا و کارکرد اقتصادی دولت. 🔻این تغییر ادراک تهدید، مستقیماً بر معماری تصمیم‌گیری در امارات اثر گذاشته است. برخلاف گذشته که سیاست امنیتی عمدتاً در سطح وزارت خارجه یا وزارت دفاع قابل تعریف بود، اکنون شاهد شکل‌گیری یک ساختار بین‌نهادی پیچیده هستیم که در آن شورای امنیت ملی، نهادهای اطلاعاتی، مدیریت زیرساخت‌های حیاتی (بندرها، انرژی، حمل‌ونقل هوایی) و حتی نهادهای مرتبط با امنیت سایبری به‌صورت هم‌پوشان عمل می‌کنند. این تحول نشان می‌دهد امنیت از یک حوزه مستقل به یک منطق فراگیر در سیاست‌گذاری اقتصادی و زیرساختی تبدیل شده است 🔻در همین چارچوب، نقش توافق‌های ابراهیم نیز اهمیت مضاعف پیدا می‌کند. این توافق‌ها صرفاً یک عادی‌سازی دیپلماتیک نبودند، بلکه به‌تدریج زیرساخت یک همگرایی امنیتی غیررسمی میان امارات، ایالات متحده و اسرائیل را ایجاد کردند که در حوزه‌هایی مانند پدافند چندلایه، تبادل اطلاعات تهدید، امنیت سایبری و حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی نمود پیدا کرده است. نتیجه این همگرایی آن است که امارات در بحران اخیر نه صرفاً یک بازیگر منفعل در معرض تهدید، بلکه بخشی از شبکه پاسخ امنیتی منطقه‌ای تلقی می‌شود،وضعیتی که سطح درگیری آن را در معماری امنیتی خاورمیانه افزایش داده است 🔻در سطح اقتصاد سیاسی، آسیب‌پذیری ساختاری مدل توسعه امارات یکی از متغیرهای تعیین‌کننده این تغییر رفتار است. اقتصاد امارات بر سه ستون اصلی استوار است: هاب مالی (دبی)، هاب لجستیکی (بندر جبل علی و شبکه ترانزیت منطقه‌ای)، و هاب سرمایه‌گذاری و انرژی. این مدل به‌شدت به دو عامل وابسته است: پیش‌بینی‌پذیری امنیتی و جریان پایدار سرمایه خارجی. در چنین ساختاری، حتی اختلال محدود در امنیت منطقه‌ای به‌ویژه در مسیرهای دریایی مانند تنگه هرمز یا دریای سرخ می‌تواند به‌سرعت به افزایش هزینه بیمه، کاهش سرمایه‌گذاری و اختلال در زنجیره تأمین جهانی منجر شود. بنابراین تهدید ایران برای امارات صرفاً ماهیت نظامی ندارد، بلکه به‌صورت مستقیم به ریسک سیستمیک اقتصادی تبدیل می‌شود که بنیان مدل توسعه این کشور را تحت تأثیر قرار می‌دهد. 🔻در جمع‌بندی، رفتار جدید امارات را باید در سطح یک «گذار دکترین امنیتی» فهم کرد،این گذار از سه محور اصلی تغذیه می‌شود: درونی شدن تهدید امنیتی در زیرساخت اقتصادی کشور، ادغام در شبکه امنیتی آمریکا–اسرائیل پس از توافق‌های ابراهیم، و افزایش ساختاری آسیب‌پذیری مدل هاب‌محور اقتصاد سیاسی امارات. 🆔 @Cdi_iri تلگرام|روبیکا|اینستاگرام|ایتا|بله|ایکس🇮🇷