خسارت، يعنى اينكه انسان عمرش را شمع كرده و در جستوجوى چيزهايى است كه خيلى كمتر از خودش هستند؛ درست مثل كسى كه در شبى تاريك، پول كمى، مثلاً دوهزارى شاهعباسى را گم كرده است و براى پيداكردنش، چكهاى چند ميليون تومانىاش را به آتش مىكشد. صبح كه مىشود، چشمها كه باز مىشود، متوجه مىشود چه باخته و چه از دست داده است. در شب، در تاريكى، در ظلمات، نمىفهمد چه چيزى را شمعِ چه چيزى كرده است. اينجا است كه مسئلۀ خسارت مطرح مىشود...
📚 از
#کتاب عوامل رشد، رکود و انحطاط | نوشتهٔ
#علی_صفاییحائری
@chaame ⛱️
