...كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصلُها ثابِتٌ وَفَرعُها فِي السَّماءِ همچون درخت پاکیزه‌ای ریشه آن در زمین ثابت، و شاخه آن در آسمان است . ابراهیم | ۲۴ #قرآن_کریم @chaame ⛱

خيال می‌کنم صدای کودکی در گوشم مانده خيال می‌کند پروانه‌ای‌ست... #آدونیس @chaame ⛱

کس نیست درین واقعه هم پشت مرا قِصّه چه کنم؟! غُصّهٔ تو کشت مرا #عطار @chaame 📢

شاه‌نشین چشم من تکیه گه خیال توست جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو #حافظ @chaame ⛱

ذوقی است جانفشانی یاران به اتفاق همرقصِ نیستی شو و دست شرار گیر #صائب_تبریزی @chaame 📢

شاید این‌ها امتحان ماست با دستور عشق ورنه هرگز رنجش معشوق را عاشق نخواست #حسین_منزوی @chaame 🦉

غرق خون بود و نمی‌مرد ز حسرت فرهاد خواندم افسانهٔ شیرین و به خوابش کردم #فرخی_یزدی پ.ن: شهید روز قدس، کاری از حامد مغروری @Chaame 📢

باز هم باغچه از غنچه پژمرده پر است شهر، از مردم دلتنگ و دل آزرده پر است #فاضل_نظری @chaame 📢

زن اُسوهٔ عشق است و خطرپیشه چنان ویس لیلایِ هراسنده! نه، تمثیلِ زن این نیست #حسین_منزوی @chaame 🦉⛵️

«هر وسیله‌ای که برمی‌داشتم، انگار داشتم بخشی از هویت و زندگی‌ام را از میان آوار نجات می‌دادم. در میان آن همه هیاهو و گرد و غبار، چشمم به چیزی افتاد که بغض گلویم را شکست؛ با وجود آن همه تخریب، گلدان شمعدانی که همسرم خیلی به آن می‌رسید، گوشه‌ی تراس، زیر آواری از شیشه، هنوز یک گلبرگ کوچک قرمز و نیمه‌جان داشت. همان‌جا ایستادم و با خودم عهد بستم: «این خانه را دوباره می‌سازیم، این شهر را دوباره آباد می‌کنیم. تا وقتی ریشه‌مان در این خاک است، هیچ طوفانی نمی‌تواند ریشه‌ی ما را بخشکاند.» آن روز وسایل را نه برای فرار، بلکه برای حفظِ حرمتِ زندگی جمع کردم؛ با این امید که روزی دوباره صدای خنده و بازی پسرهایم در همین اتاق‌ها بپیچد و ایران عزیزمان، دوباره رنگ آرامش و لبخند را به خودش ببیند.» 📚 از #کتاب با وطن | نوشته‌ی #مهدی_مرادی @chaame ⛱

دانی که چیست حاصل انجام عاشقی جانانه را ببینی و جان را فدا کنی #فروغی_بسطامی @chaame ⛱️

بگذار تا سپیده‌دمِ روزِ انتقام وقتی که سر برآوری از خوابِ صبحگاه پیر و جوان و خُرد و کلان نعره برکشند که ای دیوِ دل‌سیاه! مرگت خجسته باد بر انبوهِ مرد و زن، نامت زدوده باد ز طومارِ سال و ماه. #نادر_نادرپور @chaame ⛵️