نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم به مویه‌هایِ غریبانه قِصه پردازم به یادِ یار و دیار آن چُنان بِگِریَم زار که از جهان رَه و رسمِ سفر براندازم من از دیارِ حبیبم نه از بِلاد غریب مُهَیمَنا به رفیقانِ خود رَسان بازم خدای را مددی ای رفیقِ رَه تا من به کویِ میکده دیگر عَلَم برافرازم خِرَد ز پیریِ من کِی حساب برگیرد؟ که باز با صَنَمی طفل، عشق می‌بازم بجز صَبا و شِمالم نمی‌شناسد کَس عزیز من، که به جز باد نیست دَمسازم هوایِ منزل یار، آب زندگانیِ ماست صبا بیار نسیمی ز خاکِ شیرازم سرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی شکایت از کِه کنم؟ خانگیست غَمّازَم ز چَنگِ زهره شنیدم که صبحدم می‌گفت غلامِ حافظِ خوش لهجهٔ خوش آوازم #حافظ چمران⁸⁶

هم سفره بودن با گدایان عادت شاه است پس خوش به حال هر کسی که رعیت شاه است بین گدایان محله حرف سلطان و بین غلامان محله صحبت شاه است امروز ما دنبال کار و بار اربابيم فردای محشر مطمئنا نوبت شاه است سر زیر بار ظلم ظالم خم نخواهد شد تا گردن ما زیر بار منت شاه است فرقی میان نیزه با دوش پیمبر نیست بالانشین بودن همیشه عادت شاه است هم سائل و هم ساربان در مسجد و گودال بخشیدن انگشتری ها خصلت شاه است بعد از اباالفضل و علی اکبر و قاسم کوهی که خم شد از مصیبت قامت شاه است بردند معجر از سر زینب؟ زبانم لال این حرف ها بی حرمتی بر ساحت شاه است هرچند " کل من علیها فان " ولی در اصل آنچه که می ماند به دنیا هيئت شاه است #علی_کاوند #کربلا چمران⁸⁶

خاطره‌ای از شهید دیده ور به روایت برادر شهید: 《من خودم آن شب سرباز ایشان بودم. در آن عملیات و ایشان فرمانده بودند قبل از حمله گفتند زمانی که حمله می کنید، حتی اگر برادرتان تیر خورد و افتاد متوقف نشوید و عبور کنید و به سوی دشمن حمله کنید. توی گردان ما تنها کسانی که برادر بودند من و ایشان بودیم. میدانستم منظور ایشان با من است. خود ایشان جلوتر از همه حمله کردند و دو گلوله بهشان اصابت کرد، یکی به گلو و دیگری به کتفش. و وقتی افتادند کلاه خودشان را کشیده بودند روی سر و صورتشان که بچه ها چهره ایشان را نبینند ما هم حمله کردیم و برگشتیم و بعد از برگشت متوجه جراحت شدیم و با آمبولانس ایشان را به بیمارستان منتقل کردیم، که ایشان در همون بیمارستان به شهادت رسیدند... #ما_مدیونیم #هفته_دفاع_مقدس چمران۸۶

بیا که طعنه به شیراز میزند تبریز شب است و باغ گلستان خزان ریاخیز ستاره، گرچه به گوش فلک شود آویز به گوشوار دلاویز ماه من نرسد گشوده پرده‌ی پائیز خاطرات‌انگیز به باغ یاد تو کردم که باغبان قضا بهار عشق و شبابست این شب پائیز چنان به ذوق و نشاط آمدم که گوئی باز به عشوه باز دهندش به باد رخت و جهیز عروس گل که به نازش به حجله آوردند به خاک و خون همه در انتظار رستاخیز شهید خنجر جلاد باد می‌غلتند بهار سبز کجا وین شراب سحر آمیز خزان خمار غمش هست و ساغر گل زرد باین صحیفه رسید است دفتر تا نیز خزان صحیفه‌ی پایان دفتر عمر است شباب با چه شتابی به اسب زد مهمیز به سینمای خزان ماجرای خود دیدم به غیر خون دلم باده در پیاله مریز هنوز خون به دل از داغ لاله‌ام ساقی دمی که بی تو به سر شد چه قسمتی ناچیز شبی که با تو سرآمد چه دولتی سرمد که یاد تست مرا یادگار عمر عزیز عزیز من مگر از یاد من توانی رفت پریوشا، تو ز دیوانه میکنی پرهیز پری به دیدن دیوانه رام می‌گردد مگر به حجله‌ی شیرین گذر کند پرویز نوای باربدی خسروانه کی خیزد که بال عشق تو بادم زند بر آتش تیز به عشق پاک تو بگذشتم از مقام ملک که شهریار ز شوق و طرب کنی لبریز تو هم به شعشعه وقتی به شهر تبریز آی #شهريار #پائیز چمران⁸⁶

لب نگار که باشد رطب حرام بود زمان واجبمان مستحب حرام بود فقیه نیستم اما به تجربه دیدم بدون عشق مناجات شب حرام بود اگر که هست طبیبم طبیب دوّاری به من معالجه ی در مطب حرام بود برآنکه دشمن اولاد توست نیست عجب که نطفه اش نسب اندر نسب حرام بود تو مرد ظرف شناسی و مهِر اولادت عجم که هست برای عرب حرام بود تو را در کمال نوشتند یا رسول الله بزرگ آل نوشتند یا رسول الله تو آفریده شدی و سرآمدت گفتند هزار مرتبه اَحسن به ایزدت گفتند تو را به سمت زمین با نسیم آوردند تو آمدی و ملائک خوش آمدت گفتند نشان دهنده ی معصومیِ قبیله توست اگر که قّبه خضرا به گنبدت گفتند تمام آل عبا «کُلنا محمّد» بود تو عین نوری و در رفت و آمدت گفتند اگر چه یک نفری، جمع چهارده نفری تو را محمّد و آل محمّدت گفتند شب ولادتت ای یار می کنم خیرات نثار مقدم خیر تو چهارده صلوات برای خُلق تو باید کنند تحسینت نشد مشاهده شصت و سه سال نفرینت از آن طرف تو اگر نور آخرین هستی نوشته اند از این سو تو را نخستینت هزار و سیصد و هشتاد و چندمین سال است شدیم کوچه نشینت، شدیم مسکینت شدیم ریزه خور سفره های سیّدی ات گدای سفره ی هر سال چهارده سینت تو آمدی که علی را فقط ببینی و بس نداده اند به جز دیده ی خدا بینت یتیم مکه ای اما بزرگ دنیایی اگر چه خاک نشینی، همیشه بالایی مرا اویس شدن در هوای تو کافی ست اگر چه باز ندیدم، دعای تو کافی ست همین که بوی تو را در مدینه حس کردم لبم رسید به خاک سرای تو کافی ست چه حاجتی به پسر داری ای بزرگ قریش همین که فاطمه داری برای تو کافی ست همین که اوّل هر صبح پیش زهرایی برای روشنی لحظه های تو کافی ست تو آن پیمبر دنباله داری و بعدت اگر علی تو باشد به جای تو کافی ست قسم به اشهد ان لااله الا الله تو آمدی که بگویی علی ولی الله تو آمدی و ترحّم شدند دخترها چقدر صاحب دختر شدند مادرها تو آمدی و رعیّت شکوه عبد گرفت بدین طریق چه آقا شدند نوکرها خدای خوب به جای خدای چوب نشست و با اذان تو بالا گرفت باورها بگو: مدینه علمی، علی در آن است بگو: که واجب عینی ست حرمت درها بریز شیره پیغمبری به کام حسین که از حسین بیاید علی اکبرها زمان گذشت زمان ظهور دیگر شد حسین منی انا من حسین اکبر شد هزار حضرت مریم کنیز مادر توست تو را بس است همین که بتول، دختر توست به دختران فلان و فلان نیازی نیست اگر خدیجه والا مقام همسر توست علی و فاطمه دو رحمت خداوندی برای عالم دنیا و صبح محشر توست به یک عروج تو جبریل از نفس افتاد خبر نداشت که این تازه اوج یک پَر توست به عرش رفتی و ماندی در آن تقّرب محض خدا برابر تو یا علی برابر توست تو با علی جریان ساز شیعه اید، اما شناسنامه ی شیعه به نام جعفر توست همیشه شکر چنین نعمتی روی لب ماست که جعفر بن محمد رئیس مذهب ماست #ولادت_پیامبر #علی_اکبر_لطیفیان چمران⁸⁶

رسانده‌ام به حضور تو قلب عاشق را دل رها شده از محنت خلایق را دلی که پر زده تا کوچه‌باغ‌های بهشت که غرق نور و تبسم کنی دقایق را نگاه کن به دلِ خسته از تحیرها ببار جرعه‌ای از کوثر حقایق را مسیح عشقی و یک گوشه‌چشم تو کافی‌ست که با رضای تو دارم رضای خالق را مرید صبح نگاه تو می‌برد از یاد مگر ترنم «قال الامامُ صادق» را؟ تو ماه روشنِ من در قنوت نیمه‌شبی هنوز سهم جهان است از تو تشنه‌لبی! تو آمدی و جهان غرق در خِرَد می‌شد دلیل‌ها همه با عشق مستند می‌شد تو آمدی پر و بالی دهی به این دل‌ها به پای درس تو هفت آسمان رصد می‌شد خوشا به حال دلی که عروج را فهمید مسیر روشن تو از بهشت رد می‌شد میان آن همه شاگرد شد سعادتمند کسی که مذهب عشق تو را بَلَد می‌شد نفس زدی و جهان را حیات بخشیدی تجلیات الهی، الی الابد می‌شد شده‌ست جلوه‌گر از هر کرانه آیاتت جهان نشسته سر سفرۀ روایاتت سر ارادت ما و غبار صحن بقیع همان حریم بهشتی، همان بهشت بدیع همان دیار الهی که از نسیم خوشش شده‌ست شهر مدینه پر از شمیم ربیع «و یطعمون علی حبّه...» نمایان است کرانه‌های کرامت چه بی‌کران! چه وسیع! گدایی حرمش اعتبار هر عاشق امید ماست توسل در این سرای رفیع کلید معرفت اینجا ارادت و عشق است سر ارادت ما و غبار صحن بقیع مگیر از دل من یا رب این سعادت را گدایی حرم اهل‌بیت عصمت را غبار مقدم تو عطر آشنا دارد برای دیده‌ام اعجاز کیمیا دارد گدای خانه به دوش توام، قبولم کن گدای تو به جز این آستان کجا دارد؟ دگر چه جای گلایه ز فقر می‌ماند کسی که در دو جهان، مهربان! تو را دارد دل شکستۀ من حرف‌های ناگفته دل شکستۀ من شوق التجا دارد کسی که بوده تمام وجودش از جودت در آستانه‌ات امشب دو خط دعا دارد همیشه آرزوی پر زدن به سوی بقیع همیشه حسرت دیدار کربلا دارد چه می‌شود همۀ عمر با شما باشم غبار صحن تو و صحن کربلا باشم #ولادت_امام_صادق_علیه_السلام #یوسف_رحیمی چمران⁸⁶

عجب خجسته حدیثی من سگ در او #محمد_سهرابی چمران۸۶

محمد عربی آبروی هر دو سراست کسی که خاک درش نیست خاک بر سر او شنیده‌ام که تکلم نمود همچو مسیح بدین حدیث لب لعل روح‌پرور او که من مدینهٔ علمم، علی درست مرا عجب خجسته حدیثی‌ست! من سگ در او #شهید_هلالی_جغتایی چمران⁸⁶

شب جمعه است هوایت نکنم ميميرم💔 #شب_جمعه #حسین_بختیاری چمران⁸⁶

اگه آلوده ام اگه بیچاره ام اگه قدر نفس هام به تو بدهکارم پیش این مردم میزنم فریاد به امام رضا قسم هنوز دوست دارم💔 #مهدی_علی_محمدی چمران⁸⁶

دفاع از حرم یعنی قرار جنگ اگر باشد زمین کازار ما تل آویو است تهران نه!! #محمدحسین_ملکیان #القدس_لنا✌️🇸🇩 چمران⁸⁶

دیشب از بس گریه کردم صبح تحویلم گرفتی 💔 #امین_قدیم چمران⁸⁶