قاعده تمام قصه‌های دنيا بهم می‌ريزد وقتی پدری روی دامن دخترش جا می‌شود...

آمدی بابا ولی کو دست و پا و پیکرت... آشنا هستم...منم آری رقیه دخترت... آری من غرق بلا گشتم ولی با من بگو در سفر بودی چه شد آنجا چه آمد بر سرت؟ ای پدر شرمنده ام آهی ندارم در بساط خانه ام گشته خرابه ، نور، وجه اخترت هرچه بود از من گرفت زجر و سنان و حرمله... موی زیبا ، روی چون ماهم، علی اصغرت.. آمدی اما چرا بی سر؟! چرا آشفته حال!؟ در بغل گیرم تورا مانند زهرا مادرت... مادرم گفته مبادا که تو را محزون کنم.. پس مپرس‌از گوشواره؛ رفت چون‌انگشترت

آخ بمیرم💔

...

تو میان طشت جاخوش کرده ای بابا ولی من برای دیدنت بالا و پایین می‌پرم

من تقلا کردنم بی‌فایده‌ست پاشو ببین حال دیگر گشته‌ام مانند زهرا مادرم

یاد داری آمدم من پابه پای نیزه‌ات یاد داری تو کبودی‌های روی پیکرم

هرچه من اصرار کردم تازیانه می‌زدند ناگزیر از چادر عمه گرفتم بر سرم

در میان کوچه و بازار شهر شام بود بر سرش میکرد طفلی شاد و خندان معجرم

هر چه بوده مطرب و رقاصه اینجا آمده شادمانی میکنند در پیش چشمان ترم

در میان بزم عیش و نوش جای تو نبود خیزران، دندان تو، هرگز نمیشد باورم