بیشتر ما هنوز زندگی عادی‌مونو می‌کنیم، کار می‌کنیم،می‌خندیم،غذا می‌خوریم،مهمونی میریم،با دوستامون چت می‌کنیم و میخندیم، درس می‌خونیم بدون توجه به این جریانات و استرس نمره داریم، ولی ولی ولی اینجا طوری نشون می‌دیم انگار فقط عزاداریم!!!

یه سوال!؟ شما دقیقا تو این یه ماه عزاردار چه کسی هستین؟ عزادار اونی که سرش بریده شد؟ یا اونی که سر برید؟ عزادار اونی که با تبر تکه‌تکه شد؟ یا اونی که تبر دستش بود؟ عزادار اونی که زنده‌زنده سوخت؟ یا اونی که آتیش روشن کرد؟ عزادار اونی که جلوی آتیش گرفتن مغازه و خونه و بانک ایستادن؟ یا عزادار کسایی که شهر رو به آتیش کشیدن؟ گیج کننده اس! قرار باشه اسم همه اینا رو بذاریم "عزاداری" دیگه مرز قربانی و مجرم کجاست؟

اصلا به فرض شما عزادارواقعی هستین به فرض که اسیر جو اینستاگرام نیستید. و فقط و فقط برای ریخته شدن خون بی گناه عزادارین واقعا قابل احترامه. اماااا یه سوال ساده هنوز سرجاشه: خون بی‌گناه فقط اونیه که با روایت اینستاگرام دیده میشه؟ خون پلیس،سرباز،کاسب،رهگذر بچه ای که وسط خیابون کشته شد جز خون های بی‌گناه هست یا نه؟

اگه برای همشون مثل هم عزاداری نمی‌کنیم پس مسئله انسان نیست مسئله جهته

سرباز وطن توی برف و کولاک جونش رو بخاطر ما از دست داد چرا اونجا عزادار نبودی؟ چرا استوری متن واکنش نشون ندادی؟ تو گلزار شهدای کرمان بمب گذاری شد زن بچه و مردم عادی کشته شدن و خون کاملا بی گناه ریخت چرا اونجا عزادار نبودی و دنبال خوشحالی و زندگیت بودی؟ اگه مسئله غم برای خون بیگناهه اون خون با این خون چه فرقی داشت؟؟؟؟ اسرائیل با موشک زد و هزاران زن و بچه و مرد کشته شدن چرا اونجا این خون بی‌گناه واست بی اهمیت شد و واکنش نشون ندادی و استوری و پست عزاداری نذاشتی؟؟؟؟؟

حالا چطور باید باور کنیم این عزاداری توی اینستاگرام واقعی؟

این عزاداری الان شما بیشتر شبیه واکنشه تا درد واقعی بیشتر شبیه اینه که بهتون دیکته شده که الان وقت غم هست الان باید سیاه بپوشی الان باید استوری غم‌انگیز بذاری غم واقعی نیاز به دستور و ترند شدن نداره:)

ما داریم تو ایران زندگی می‌کنیم (بیخیال اون در آبی ها که فقط پشت تریبون ظاهر سازی میکنن) ایران الان تبدیل شده به ایرانِ آنلاین و آفلاین ایران آنلاین: همین عزاداری های ظاهری و پست و استوری سیاه و غم طوری نشون دادن که همه جا تعطیله و کسب و کارا خوابیده ایران آفلاین: زندگی به راهه مغازه ها بازن مردم با فشار اقتصادی دارن زندگی‌شونو میکنن عروسی میرن عروسی میگیرن مهمونی میرن می‌خندن و غصه هم دارن اما زندگی هنوز جریان داره

خلاصه که خون انسان بی‌گناه هیچ فرقی نداره با هررررر دین و ملیت و مذهب غم واقعی وقتیه که برای تمام این خون ها باشه نه فقط برای افراد خاص نه فقط برای زمانی که کسایی بهت میگن الان باید عزاردار باشی!

«خون دلی که لعل شد» روایت خاطرات رهبر انقلاب از سال‌های زندان، تبعید و مبارزه است؛ کتابی صمیمی و جزئی‌نگر که چهره‌ای انسانی از دل سختی‌ها و تنهایی‌ها نشان می‌ده. این اثر بیشتر از اینکه سیاسی باشه، روایت صبر، امید و ایستادگیه.. @chaparketab

روایت کتاب از دوران قبل و بعد از انقلاب اسلامیه؛ به‌ویژه سال‌های زندان، تبعید و مبارزه