'تاسیان' حالتی است که در اولین غروب پس از رفتن یک عزیز که مدتی مهمان خانه ما بوده ، دست میدهد !‌ هم‌چنین ، اولین غروبی را که کسی از دنیا رفته و جای او خالی است ، تاسیان می‌نامیم ! من خود تاسیانم . . منی که از من رفته هرگز برنمیگرده و هر روز انگار روز اول رفتنشه . .

..‌.

میرم بیرون حالم خوب شه..

بچه ای که تو بچگی به خودش املا میگفت خیلی وقته فهمیده نباید به کسی تکبه بده.

از من، منی ماند که دیگر شوق چیزی ندارد...

جایی دورتر از خودم ایستاده ام به تماشای خودم: چه بی رحمانه خسته ام و چه به ناچار قوی...

-چگونه شرح دهم عمق خستگی را؟

او در چشمانم عشق را میدید اما خود را به ندیدن میزد آنقدر ندید که همه چیز به آنکه من اراده کنم تمام شد آری ! آن عشق برای همیشه پر چشمان من ماند.

متنفرم از اینکه حس‌کنم دارم مزاحم تنها ادمی که دلم میخواد باهاش حرف بزنم میشم.

Pov: