کاش یه هفته میموندم تهران تا قبل اینکه دوباره جنگ بشه همه جارو میگشتم.

احساس میکنم نیاز دارم اهوازی باشم و با کل فامیلامون تو یه کوچه زندگی کنیم و همش مهمون داشته باشیم.

بعد احساس میکنم کاش تک فرزند بودم و هیچ فامیلی نداشتيم و تو یه کشور دیگع غریب زندگی میکردیم.

دوست دارم تنها باشم ولی دورم شلوغ باشه.

مردم خطشون سفید میشه، من موهام.

اشکالی نداره بابا فقط وقتی بعدا کتاب تاریخو میخونن بهمون فحش میدن. چیزی نیست تو تاریخ ایران تکراریه.

و دلتنگی چقدر عجیبه، فاصله هم هیچ تاثیری روش نداره. شاید حتی برعکس!

پنجره رو باز کردم، مثل همیشه سکوت ِ شب. نسیمِ خنک. و هوای زوتوپیای ذهنم،تهران. نفهمیدم چقدر وقت پنجره باز بود و به آسمون و ساختمونا زل زده بودم. فکر میکردم، شاید به همه چیز شایدم فقط به یک چیز. شب بخیر آسمونِ بی ماه و ستاره ی تهران. #feels

روزتون مبارک عزیزانم.✨

اولین روز از ۳۶۵ روزی که روز دختره.

آقای عزیزم،دیروز توی خیابون چشمم خورد بنر شهادتونو دیدم. هنوزم باورم نمیشه و شاید نمیخام باورم بشه. چون خیلی دلم براتون تنگ شده. راستی تولدتون مبارک)