امروز سر زنگ شیمی و امتحان یه اتفاقی افتاد ک سابقه نداشت ولی خب نمیتونم براتون تعریف کنم . چون بچه های مدرسه اینجا رو دارن و باید محافظه کاری کنم متاسفانه 🚶‍♂

و دقیقا ما امروز سر زنگ شیمی :

سلام خوبید ؟

امروز ۴ نفر . ۴ آغوش خوشحال کننده بهم دادن .

اولیش تو مدرسه ، و ۳ تای بعدی تو کتابخونه .

میدونید ، سال دوازدهم به طرز باور نکردنی ای داره کسالت بار و سخت و طاقت فرسا پیش میره . سعی کنید به این مقطع نرسید .‌‌..

وقت برای زندگی کردن کمه ، و ما همه داریم تلاش میکنیم که فقط زنده بمونیم .

من دوست ندارم برم رشته ی پزشکی و توی مطب بشینم و نسخه مریضامو بنویسم . و شب کوفته و خسته برگردم همون مسیرو خونم و دوباره این کلیشه ی خفت بار رو تکرار کنم . من به دنیا نیومدم که اینقدر بی معنی و حوصله سر بر باشم .

می خوام یه ون بزرگ بخرم که خونمم همون تو باشه و باهاش شروع کنم برم کشورای مختلفو ببینم و بعد برگردم و داستان زندگیمو بنویسم و منتشر کنم ، و تا آخر عمر از اینکه زندگیم هدر نرفت خوشحال باشم . و دمنوش به لیمو یی که تو فنجون رو به روم روی میز گذاشتم رو سر بکشم و لبخند بیاد روی لبم . همون حس رضایت و خوشحالی که قرار نیست جایی بفروشنش همون حس رو با غروب افتاب اون روز سهیم میشم . #feels

اگه گُنگ حرف میزنم .ببخشید حس میکنم نمیتونم بهتر خط خطی های توی مغزمِ رو با کلمات بیان کنم .

امیدوارم این روزا که رنگ بیشتر گوی هامون آبی ، قرمز ، بنفش و سبزن .. دوباره زرد بشن . #feels

یعنی شماهم منتظرید جمعه جنگ جهانی سوم شروع بشه ؟