من کسیم که سعی‌ میکنه در لحظه از همه‌چیز لذت ببره؛ وقتی میریم بیرون و آسمون خوشگله اول خوب نگاهش میکنم که خاطره‌ش توی ذهنم بمونه، همیشه قسمت شکلات و خود بستنی رو باهم میخورم، هر لقمه کوچیک رو طوری میذارم دهنم که انگار آخرین غذای زندگیمه، وقتی الان برای چیزی ذوق دارم و تواناییشو دارم الان میگیرمش

ولی بعضی‌وقتا هستن که ده دقیقه تخمه شکستن برای اینکه کلی مغز تخمه رو توی یک گاز بخوری لذتش بیشتره، وقتی اول شکلات روی بستنی رو بخوری، برنجت رو خالی بخوری و سیب‌زمینی‌هاشو کنار بذاری، کاکائوی وسط تاینی رو نگه داری برای آخرش

کلا آدمی‌ام که درکنار به‌شدت سختگیر بودنش، سعی میکنه از کوچک‌ترین و بزرگ‌ترین لحظات زندگیش لذت ببره

روز پنجم، فکت پنجم

<بستنی طالبی‌ای> ❥ کی تورو می‌خره؟ همون پسر جوونی که شاید برای تفریحات و خوراکی های گرون پول نداشته باشه، ولی وقتایی که نامزدش رو می‌بینه، هربار بلااستثنا یادش هست که براش بستنی با طعم طالبی‌ بخره تا چشمای نامزدش از شدت ذوق، از طلا هم بیشتر بدرخشه. تقدیم به

خدایا یه دوربین بهم بدید.

کاش منم از اینایی بودم که نامه ناشناس میگرفتم

در اون حدم ناشناس نبود ولی یکی گرفتم و خوشحال‌ترین آدم دنیام الان

"مهم نیست پیروزی چیه مهم اینه پیروزی رو چطوری معنی کنی"