روز دهم، فکت دهم؛ من واقعا از بودن تو اجتماع خوشم میاد و در عین حال میترسم ازش یه مشکل ظاهریه میدونید؛ بذارید بهتون بگم چطوری. کسایی که توی دیلی تلگرامم بودن(اگه چک میکردن) می‌دونستن من چقدر از جمعه‌ها متنفرم چرا؟ چون مجبور بودم برم کلاس زبان و جمعه‌ها تنها روزی بودن که از خونه بیرون میرفتم نگاه قضاوت‌گری که دیگران دارن وحشتناکه، خیلی زیاد وحشتناک منم دوست دارم برم بیرون، راه برم، از جایی که رفتم عکس بگیرم، خوش بگذرونم ولی چی؟ نگاه قضاوت‌گر مردم و این که من ناخوداگاه فکر میکنم دارن درباره من حرف میزنن واقعا مانع میشه تا حد امکان همه‌جام رو میپوشونم(مخصوصا صورتم) و هیچ‌کاری نمیکنم، واقعا هیچی فقط انگار اونجا حضور دارم بخاطر همین هرروز آرزو میکنم که ای کاش نامرئی بودم و کسی نمیتونست منو ببینه

-کابوس اصلی؟حاضر شدنم سر کلاس مجازی.

یه گربه جدید داریم اینجا:>

راحیل بیا ۷۰ ۳۰ برداریم پولو بریم پی زندگیمون👨‍🔬

تصویری از من و هایا در کنار جایزمون

روز نهم: هر شب بعد نوشتن یه فکت یهو چهار پنج تا فکت به ذهنم می رسه که 10 روزه می خوام بنویسمشون و همیشه یادم میره چین