🕯️ همه‌ی حرف‌هایی که سال‌ها توی دلت نگه داشته بودی رو می‌گفتی؛ «دوستت دارم»، «دلم برات تنگ شده»، «ببخش منو»... بدون ترس از جواب.

🕯️ یک روز کامل رو صرف چیزهای کوچیکی می‌کردی که همیشه به خاطر مشغله فراموششون کردی؛ بستنی، قدم‌زدن، بارون، موسیقی و یک گفت‌وگوی طولانی.

🕯️ تمام عکس‌های قدیمی رو مرور می‌کردی؛ نه برای حسرت خوردن، برای اینکه ببینی چقدر لحظه‌ی قشنگ داشتی که یک زمانی فکر می‌کردی معمولی‌ان.

🕯️ هیچ کار بزرگی نمی‌کردی؛ فقط یک روز کاملاً معمولی می‌ساختی، کنار آدمی که دوستش داری. چون شاید بالاخره می‌فهمیدی بعضی لحظه‌های ساده، تمام چیزی بودن که واقعاً می‌خواستی.

🕯️ یک بلیت یک‌طرفه می‌گرفتی برای جایی که همیشه آرزوی دیدنش رو داشتی؛ چون اگر قرار بود فقط یک‌بار دیگه دنیا رو ببینی، باید از زیباترین قابش نگاهش می‌کردی.

🕯️ می‌رفتی سراغ کسی که هنوز حرف‌های نگفته زیادی بینتون مونده؛ می‌نشستی روبه‌روش و این‌بار هیچ‌چیز رو پشت غرور قایم نمی‌کردی.

🕯️ تمام آدم‌هایی که دوستشون داشتی رو دور هم جمع می‌کردی؛ نه برای خداحافظی، فقط برای ساختن یک خاطره که کاش هیچ‌وقت تموم نمی‌شد.

🕯️ اگر آخرین روزت بود، می‌رفتی جایی که هیچ‌کس پیدات نکنه؛ یک گوشه از شهر، با هدفونت، آهنگ موردعلاقت و غروبی که برای اولین‌بار واقعاً بهش نگاه می‌کردی.

🕯 زیر بارون قدم می‌زنی و برای چند ساعت هیچ‌چیز جز صدای بارون برات مهم نیست.

🕯 تمام رازهایی که سال‌ها نگه داشتی رو برای یک نفر تعریف می‌کنی؛ حتی اگر دیر شده باشه.

🕯 می‌رفتی وسط یک کتابفروشی قدیمی، بین قفسه‌ها قدم می‌زدی و کتابی رو انتخاب می‌کردی که همیشه فرصت خوندنش رو «برای بعداً» گذاشته بودی.

🕯 یه روز کامل رو بدون گوشی و اینترنت می‌گذرونی؛ فقط خودت، آسمون و آدم‌هایی که واقعاً برات مهمن.