اینجا اگه دلتون میخواد میتونین پیام بدین

چطور می‌توانی به لباسِ کسی بگویی زشت، وقتی خودش با همان لباس احساس خوبی دارد؟ چطور می‌توانی سلیقه‌ی موسیقیِ کسی را مسخره کنی، وقتی میلیون‌ها نفر همان آهنگ‌ها را گوش می‌دهند و لذت می‌برند؟ چرا باید شوق و ذوقِ یک نفر را خاموش کنی، فقط چون خودت با آن ارتباط نمی‌گیری؟ نظر تو قانون این دنیا نیست؛ فقط زاویه‌ دیدِ توست؛ ساخته‌ی شیوه‌ی بزرگ شدنت، آدم‌هایی که کنارت بوده‌اند، تجربه‌هایت و حتی ناامنی‌هایت. چیزی که تو به آن می‌گویی «خجالت‌آور»، برای دیگری می‌تواند مایه‌ی قدرت باشد. چیزی که تو اسمش را می‌گذاری «حوصله‌سربر»، شاید برای یک نفر دیگر عمیق و مهم باشد. مسخره کردنِ کسی به‌خاطر ذوق داشتن، تو را نه خاص می‌کند و نه عمیق؛ فقط نشان می‌دهد بدبین شده‌ای و ماجرا را اشتباه فهمیده‌ای. بگذار آدم‌ها بدون عذرخواهی، از خوشحال بودنشان لذت ببرند؛ این دنیا حالا بیشتر از همیشه به شادی نیاز دارد، نه به قضاوتِ تازه.

00:44 1:15 1:19 1:23 Crazy

داریوش هستم ولی بی اقبال- Crazy

1:14 Crazy

تو آمدی و مرا سوزاندی و از آتش من دوری کردی- Crazy

باریکلا