کافیه با یه آدم بالغ و کاملِ بزرگتر از خودتون کانکت شین و یه ارتباط صمیمانه ایجاد کنین تا متوجه بشین که رابطهی دوستی یا کلا روابط فقط وقت گذروندن و خوشحالی نیستش. رشدی که روز به روز کنارشون دارین، جوری که تشویقتون میکنن برای بهتر شدن، جوری که سختترین شرایط ارومتون میکنن، درک میشین و همیشه یه حامی دارین، واقعا توصیف نشدنیه و هرگز توی آدمی که از خودتون کوچیکتره یا همسنتونه نمیتونین این احساسات رو لمس کنین و ازش لذت ببرین.
با اینکه سن زیادی ندارم ولی تجربیاتم زیاده. آدمهای زیادی دیدم، آدمهایی که تنهام گذاشتن، اخلاقهای متفاوت هم دیدم و میفهمم انجام چه کاری از قصده و کدوم اتفاقی، دیگه روحیاتم از پذیرش عذرخواهی پی در پی و فقط لفظی گذشته، یا باید با من درست حرف بزنی یا کلاً حرف نزنی. باید درست رفتار کنی، درست شوخی کنی، من دیگه نه حوصله قهر کردن، نه حوصله یاد دادن رفتار درست و مراقبت کردن از بقیه، نه حوصله کارهای بیسر و ته و بچگانه که فقط وقتم رو تلف میکنه رو دارم و نه حوصله منتظر بودن برای تغییر کردن بقیه. هیچ اصراری هم نیست که بخوای بخاطر من چیزی که نیستی باشی. به جاش من خودم رو ازت میگیرم و خیلی وقته دیگه خیلی راحت به جای واکنش نشون دادن خودم رو از همه میگیرم. پس اگه میبینی خیلی باهات صحبت میکنم یا دوست دارم باهات صحبت کنم تو رو خیلی دوست دارم و خیلی خوش شانسی.