💢 ورزشی باستانی تربیتی 🔹 ورزش باستانی(زورخانه) نقش فراوانی در الگوسازی شخصیت کودکان دارد؛ زیرا این الگوهای رفتاری مانند حرمت گذاشتن به پیشکسوتان، رعایت آیین ایستادن در گود و... همه در سنین پایین در شخصیت کودک شکل می‌گیرد و سرمشق کودک برای آینده می‌شود. 🔶 https://en.civilica.com/doc/813134 📎#ورزش_زورخانه‌ای 📎#فرهنگ_پهلوانی

💢نماز جماعت! 🔰همه را زدند حتی بچه‌های آسایشگاه اطفال را. 🔸می‌گفتند: چرا نماز جماعت می‌خوانید؟ بعد با کابل و چوب می‌افتادند به جانشان. 🔹ما را که زدند، دل‌ها لرزید. جماعت شکست. بعد از آن یکی نماز می‌خواند، یکی نه. 🔸در آسایشگاه اطفال، بعد از آن‌ که یکی‌شان را به فلک بستند و پنجاه مرد مست با وحشی‌گری تمام بچه‌ها را کتک زدند، بچه‌ها با بدن‌های کبود، دست‌های لرزان، صف بستند و نماز جماعت خواندند با همان صدای لرزان، همان درد، همان ایمان قوی‌ که دشمن می‌خواست خاموشش کند. 📚برگرفته از کتاب اسارت جلد 15 از مجموعه کتب روزگاران 📎 #کودک_نوجوان 📎 #داستانک 📎 #حکایت 📎 #زندگی_شهدایی

💢هنرِ نوآوری 🔹 امروز من می‌بینم که این جوان‌ها همان پایه‌های ورزشىِ قدیمی را گرفته‌اند، این را با انواع و اقسام ابتکارها و زیبایی‌ها و ظرافت‌ها مُذهّبش (طلاکاری) کردند، خراطی کردند، نقاشی کردند، یک چیز زیبائی از آب درآوردند؛ این ابتکار است. 🎙 امام خامنه‌ای مدظله‌العالی؛‌‌۱۳۹۰/۰۷/۲۲ 📎#ورزش_زورخانه‌ای 📎#فرهنگ_پهلوانی

آیت الله فاطمی‌نیا (ره): به مادرت جواب تلخ بدی نورت خاموش میشه، به پدرت جواب تلخ بدی نورت خاموش میشه حتی اگه حق با تو باشه... ܭߊ‌ࡅ߭ߊ‌ܠܙ_ܩߊ_ܝ‌ߊ_ܢ̣ܘ_ߊ‌ܢܚ݅ࡅ߳ܝ‌ߊ‌ܭ_ܢ̣ܭَܥ̇‌‌ߊ‌ܝ‌ࡅ࡙ܥ‌‌❣↶ ╭━━⊰❀•❀🪴🌤👨‍👩‍👧‍👦❀•❀⊱━━╮ @dadhbcx ╰━━⊰❀•❀👨‍👩‍👧‍👦🌤🪴❀•❀⊱━━╯

🎼به وقت موسیقی: 🎙گرشا رضایی/دل من

﷽ #تلنگر خدا تو رو دوست‌ داره‌، تو سرت‌ و انداختی‌ پایین‌ دنبال‌ دلت‌ رفتی! و بقول سردارخوبی ها حاج حسین یکتا ما هر چی میخوریم ازین دلم میخواده! 🗣 #مصطفی_برقبانی ✍

از چند سالگی برای بچه مون موبایل بخریم ؟ دکتر_سعید_عزیزی

🌸🍃🌸🍃🌸🍃 🌸🍃🌸🍃 🌸🍃 رمان جدید کانال بانام : 💗 #حورا 💗 نویسنده : زهرا بانو 🌸🍃 🌸🍃🌸🍃 🌸🍃🌸🍃🌸🍃

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 💗رمان #حورا💗 قسمت1 _رضا معلوم هست تو چی میگی؟ یکم عقلتو به کار بنداز بفهم چی میگم بودن اون تو این خونه مثل سم میمونه. همسرش صدایش را بالا برد و گفت:بس کن زن این چه حرفیه نمیتونم بیرونش کنم که. _من نمیدونم یه کاریش بکن خودت بچه هاتم دارن ازش الگو میگیرن یعنی نمیفهمی؟ رضا چند قدمی را طی کرد و به ریش و سیبیل بلندش دستی کشید. این روزها عرصه بر او تنگ شده بود. دلش یک خواب راحت و زندگی بی دردسر میخواست. بالا آوردن بدهی ها و خرابکاری های شرکت یک طرف و غر زدن های همسرش یک طرف. نمیتوانست با هیچ کدام کنار بیاید. _هه دلم خوشه بچه بزرگ کردم. یک کدومشون نمیان بگن باباجان چیکار داری چیشده انقدر پریشونی؟ کمی مکث کرد و سپس گفت:به دخترات کاری ندارم اما اون پسر خرس گنده نمیاد دو دقیقه تو شرکت بشینه چهارتا کار از رو دوش من بدبخت برداره. تازه طلبکارم هست چرا بهش ماهیانه نمیدم. صدایش را بالا برد طوری که بچه هایش بشنوند. _آخه پسره بی عرضه نه کار داری نه کاسبی پولم میخوای؟ رو کرد به همسرش و انگشتش را به نشانه تهدید تکان داد: خوب گوش کن خانم من انقدر مشغله فکری دارم که غرغرای تو برام ارزشی نداره. مریم خانم بیشتر عصبی شد و گفت:یعنی چی رضا؟پنبه و آتیش میدونی یعنی چی؟ این ماریه که خودت انداختی تو دامن ما خودتم باید برش داری مگرنه... حرفش تمام نشده بود که پسرش از اتاق بیرون آمد و گفت:چه خبرتونه باز؟ بس نیست جنگ و دعوا؟ آقا رضا جلو رفت و یقه پسرش را گرفت. _تو دیگه ساکت شو که هرچی بدبختی میکشم زیر سر تو مفت خوره. ۲۵سالش شده مثل بختک از صبح تا شب چسبیده به تخت و موبایلش. نه کاری، نه کاسبی، نه هنری.. مهرزاد خودش را کنار کشید و با طعنه گفت: شمایی که کار و کاسبی و هنر داری طلبکارات فردا پس فردا صف میکشن دم خونه. _دِ از بس دادم شماها خوردین و کوفت کردین که این شد وضعم. مهرزاد کتش را به تن کرد و گفت:نه پدر من مدیریت میخواد که شما بلد نیستی. سپس از خانه بیرون رفت و صدای پدرش در هیاهوی بادی که می وزید گم شد. 🍁نویسنده زهرا بانو

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 💗رمان #حورا💗 قسمت2 از حرف های مادرش سر در نمی آورد. مگر آن دخترک بیچاره چه گناهی داشت که مستحق این همه تهمت و آزار و اذیت بود؟ از زمانی که او پایش را بی خانمان به خانه آن ها گذاشت روز خوش به خود ندیده بود. همش آزار، همش تحقیر، همش توهین.. چند بار میخواست او را از دست مادر بی رحمش نجات دهد که نمی شد چون خودش تنبیه می شد. کوچه پس کوچه های برفی زمستان را طی میکرد در حالی که فکر و ذهنش همه معطوف دختری معصوم و دل پاکی بود که از کودکی در خانه آن ها زندگی میکرد. روز به روز بزرگ شدنش را می دید و علاقه اش به او بیشتر میشد. روی سخن گفتن با هیچ کدام از اعضای خانواده اش را هم نداشت تا به آنها بگوید که دل در گرو فردی داده که ذره ای به او اعتنا نمیکند و تمام هدفش از زندگی، درس خواندن و سخن گفتن با خداست. شبها پشت در اتاقش میماند و تلاوت قران و گریه هایش را میشنید. آن دختر دل و دینش را برده بود و او چاره ای جز تحمل نداشت. دستان یخ زده اش را درون جیبش فرو کرد و به رد پایش روی برف ها خیره شد. چقدر دلش میخواست با دختر رویاهایش اینجا قدم بزند. مهرزاد..پسر بیست و پنج ساله ای که بخاطر تنبلی و کمی بی قیدی هیچ جا نمیتوانست کار پیدا کند، اکنون در این فکر بود که بدون کار نمیتواند همسرش را خوشبخت کند. و چقدر خوش خیال بود که فکر میکرد دختر قصه ما همسر او میشود. بعد از کمی قدم زدن به خانه بازگشت. هوای زمستان برایش دل گیر بود و تنهایی قدم زدن هم سخت و دشوار. زنگ را فشرد که در باز شد. پایش را که درون خانه گذاشت، باز هم مثل همیشه صدای غرغر کردنا و‌ داد زدن های مادرش را شنید. _چند بار بگم بهت راس ساعت باید با مارال ریاضی کار کنی؟ مگه کم پول دادیم خرجت کردیم تا اون درس وامونده رو بخونی؟ باید یه جا به درد بخور باشی یا نه؟ حورا تا صدای در را شنید سمت اتاقش دوید تا چادر به سر کند. از همان جا گفت:چشم زن دایی باهاش کار میکنم. چادرش را که به سر کرد، یک راست از اتاقش خارج شد و سمت اتاق مارال رفت. در زد و داخل اتاقش شد. _سلام مارال خانم چطوری؟ مارال، دختر ۱۰ساله آقای ایزدی پرید طرف حورا و گفت:سلام حورا جونم خوبی؟ کاش زودتر میومدی.مامان مجبورم کرد تا شب درس بخونم. درس خوندن فقط با تو شیرینه. حورا، مارال را در آغوش کشید و خدا را شکر کرد که در این خانه لااقل یک نفر هست که او را دوست بدارد. 🍁نویسنده زهرا بانو🍁