چرا کسی چیزی نمی‌گوید؟ ۵۰ روز از حمله‌ی بزرگترین باند تروریستی جهان یعنی امریکا علیه ایران می‌گذرد. می‌دانید ۵۰ روز حمله‌ی امریکا به یک کشور یعنی چه؟ یعنی علی القاعده و به حسب تجارب گذشته، اتفاقاتی شبیه عراق باید می‌افتاد، تفتیش خانه به خانه توسط سربازان امریکایی و قتل عام مردان به بهانه‌های واهی و تجاوز به زنان و دختران! یا شاید شبیه افغانستان، نابودی زیرساخت‌های ارتباطی و قطعی برق و آب و‌ گاز بر اثر حملات پی در پی و خداحافظی با نظام بهداشت و سلامت. چرا انقدر سخت بگیریم، کمترینش این بود که خدمات بانکی و اداری باید تعطیل می‌شد و تا روزی که امریکا هوس می‌کرد تعیین تکلیف کند، زندگی مردم زیر فشار اقتصادی و اجتماعی له می‌شد. همین الانش کوبا دو ماهی می‌شود که توسط ارتش تروریستی امریکا محاصره است و خبری از برق نیست، البته هنوز جنگی آغاز نشده و همه‌ی این بحران‌ها فقط با محاصره رخ داده است. در ونزوئلا که نه جنگی رخ داده و نه محاصره‌ای، فقط یک رئیس جمهور به صورت شبانه سرقت شده و امروز با چنبره‌ی امریکا بر منابعش، شاهد صف پمپ بنزین ۲۴ ساعته هستیم و در‌ کشور نفت خیز، مردمانش باید برای قطره‌ای نفت و بنزین، پول خون‌شان را بدهند. سوریه هم که دیگر گفتن ندارد، همین الانش که با امریکا در صلح و سازش است، جنوب غرب کشورش تحت تصرف است و جرات ندارد جیک بزند... بگذریم، انقدر از این‌نمونه‌ها در کشورهای دور و نزدیک چون لیبی و مکزیک و ویتنام رخ داده که نوشتنش یک طومار می‌طلبد! اما ایران پس از ۵۰ روز مقاومت در برابر حملاتی که هر کدامش می‌توانست کشوری را به خاک سیاه بنشاند، نه تنها یک وجب خاک نداده بلکه امروز شبکه برق پایدار دارد، خدمات درمانی‌اش برقرار است، صف پمپ بنزین‌ها خلوت است، شبکه بانکی طبق روال عادی کار می‌کند، ادارات مشغول خدمت‌رسانی هستند، فضای شهر به لطف پاکبان‌ها تمیز و چشم نواز است، مردم مشغول عبور و مرور هستند و زندگی در جریان است. اما چرا کسی چیزی نمی‌گوید؟ این اتمسفری که پس از جنگ در ایران برقرار است و برای ما عادی است، در نگاه دنیا خودش یک اعجاز است. کشوری که به ابتلائات همسایگانش دچار نشد بلکه با نیروی مقاومت، هیمنه‌ی این نیروی اهریمنی را در هم شکست و حالا در تنگه‌ای به نام هرمز او را گرفتار کرده است. باید چشم‌ها را بشوییم و نعمت‌ها را ببنیم و روایت کنیم " وَ اَمّا بِنِعمَةِ رَبِّکَ فَحَدِّث" [ضحی،۱۱] نعمت‌ها را آشکار کنید و آن‌ها را شکر کنید که "لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ۖ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِي لَشَدِيدٌ" [ابراهیم،۷] با #جهاد_تبیین خستگی ناپذیر بصیرت افزایی کنیم تا در فتنه های پی درپی آخرالزمانی اشتباه نکنیم چرا که باز هم #غربال خواهیم شد!! @danial_basir

شعری که گفته می‌شد مربوط به حضرت آقا بوده همون اوائل شهادت هم از چند منبع به دست ما رسید و ما به دلایل خود شعر و محتواش که دور از ساختار ادبی و سیره گذشته آقا بود مشکوک بودیم و منتشر نکردیم . صبح هم این ویدئو که به نظر با دو واسطه بسیار معتبر در خود فیلم بود منتشر شد که در هر صورت تکذیب شده و مشخص شده برای خود آقای شهید نبوده. این توضیح هم منطقی و خوبه چرا این شعر از آقا نیست؟ از همون نگاه اول معلومه که این شعر از حضرت آقا نیست. دلایلش هم کاملاً منطقی و مشخصه: اول کلاسِ کارِ ادبی آقا خیلی خیلی بالاتره. حضرت آقا با تخلص امین توی عالم شعر و ادب یه استاد تمام‌عیارن. ایشون عاشق سبک هندی و غزل‌های استوار و محکم هستن. این شعری که فرستادن، از نظر فنی خیلی «شُل» هست. یه جاهایی وزنش سکته داره، قافیه‌هاش مثل قرارم و سر دارم خیلی دم‌دستی و ضعیفه. کسی که سال‌ها با دیوان صائب و حافظ و بیدل رفیق بوده، هیچ‌وقت این‌قدر ساده و ابتدایی شعر نمی‌گه. نکته‌ی بعد این‌که آقا هیچ‌وقت از خودشون تعریف نمی‌کنن توی این شعر، شاعر خودش رو «سپهدار سپاه» یا «نستوه‌تر از سجده‌گذاران» معرفی کرده. این مدل خودستایی اصلاً با روحیه‌ی تواضع حضرت آقا نمی‌خونه. ایشون توی شعراشون همیشه خودشون رو یه بنده کوچیک یا یه عاشق دردمند نشون می‌دن، نه اینکه القاب نظامی و برتری‌های معنوی‌شون رو به رخ بکشن. بعدش این‌که توی شعر مستقیم گفته بشه «توی اسفند فلان می‌شه» یا «نوروز امسال پیش شهیدام»، اصلاً سبک ایشون نیست. ایشون همیشه با امید و «رجاء» از شهادت حرف می‌زنن، نه اینکه بیان یه تقویم زمانی برای رفتن‌شون توی شعر بنویسن. این مشخصه که یکی این شعر رو بعد از اتفاقات یا برا مناسبت سروده و به اشتباه یا از سر احساسات چسبونده به ایشون. تعبیرهایی مثل «عمق سماوات بخوانند» یا «نستوه‌تر از سجده‌گذاران» اصلاً توی ادبیات فاخر جا ندارن. یا مثلاً قافیه کردن «نشانه» با «روانه» توی بیت‌های آخر، بیشتر شبیه شعرهای آماتور یا نوحه‌های معمولیه تا غزلِ یه حکیم ادیب. این شعر بیشتر یه دلنوشته احساسیه. وزن و قافیه‌اش ایراد داره، زبانش یک‌دست نیست؛ یه جا خیلی کتابی می‌شه، یه جا خیلی عامیانه و از نظر تصویرسازی هم چیز دندون‌گیری نداره. الغرض انتساب این شعر به رهبر شهید، اصلاً درست نیست و بیشتر به جایگاه ادبی و حکیمانه‌ی ایشون ضربه می‌زنه. شعرِ آقا مثل خودشون باصلابت، عمیق و بی‌نقصه، نه این‌قدر سست و پیش‌پا افتاده. علی اعلمی‌زاده @danial_basir

واشنگتن پست: نگرانی‌های ناشی از افزایش قیمت سوخت به موضوع اصلی بحث در داخل دولت ترامپ[ناپاک، حیوان، آدمخوار پدوفیل اپستینی، پست و بی‌صفت، نامتعادل، کذاب] تبدیل شده است @danial_basir

رزم پلاکاردی بندرعباس @danial_basir

جوانان هرمزی خودشان را به کشتی توقیف شده اسرائیلی رساندند و پرچم آمریکا و رژیم صهیونی را به آتش کشیدند بزن که خوب می‌زنی رو هم می‌خونن😂 @danial_basir

وقتی گفته می‌شود تنگه هرمز بسته است برای ما اینگونه است😎 @danial_basir