دوش دوش دوش که آن مه لقا خوش ادا، باصفا، باوفا از درم آمد و بنشست خدا برده دین و دلم از دست باز باز باز مرا سوی خود می‌کشد، می‌برد، میزند با دوچشم، با دوچشم مست خدا برده دین و دلم از دست آتشش از دلم پر زد جانم ای دل جانم ای دل زان رخ همچو آذر زد جانم ای دل جانم ای دل سوخت همه خرمنم، یکسره جان و تنم کشته‌ی عشقت منم ای صنم، بد مکن بیش ازین ظلم بی‌حد مکن جانم بیش ازین ظلم بی‌حد مکن