گاهی وقتا به خودم نگاه میکنم و میبینم توی ۲۱ سالگی یه خونه زندگی و دارم اداره میکنم، کنارش درس هم میخونم و حتی اجازه ی خسته شدنم به خودم نمیدم
کی نوبت ما میشه زندگی کنیم؟
نمیدونم بعد از تموم شدن درسم واقعا دلم برا این ویوها تنگ میشه یا نه ولی این ترمای آخر عجیب بغض دارم
جدیدا نیاز به یه آدمی دارم که همش کنارم باشه و هی بهم بگه تو عالی ای ، از هیچی عقب نیستی و لازم نیست خودتو بابت اتفاقای کوچیک سرزنش کنی!
یا بگه انقد تلاش نکن، انقد دست و پا نزن یکمم استراحت کن و خودتو راحت بذار!