چه رمزی می‌زنید که ناشناساتون پر میشه؟ میشه به ما هم بگید؟

بیشتر از گذشته کابوس می‌بینم

به عنوان یکی از میلیون ها نفری که رویای‌شفاف داره همواره می‌دونم که هر لحظه‌ای اراده کنم، می‌تونم ازش خارج بشم ولی میل و علاقم نسبت به دیدن ادامه‌ی رویا و حتی کابوس، بهم اکثرا این اجازه رو نمیده دلم می‌خواد بدونم که بدون دخالت من، داستان چجوری پیش می‌ره توی بیداری همین اتفاق می‌افته، بدون توانایی برای دخالت، ما معمولا با داستان پیش می‌ریم شاید جالب‌تر باشه اگه در رویا یا کابوس که توانایشو دارم، تغییر ایجاد کنم اما شاید عادته و شاید ترس از تغییر در روند همیشگی که این کار رو نمی‌کنم

دلم میخواد یه بار چای بِه بریزم برای خدا بزارم جلوش و ازش بپرسم چیشد که تا الان پای من موندی..؟

اگه خدا مثل من، چای به دوست نداشت چی؟

قشنگترین تعریف اصالت و حریم شخصی به نظرم همین دیالوگ سریال دختر سفیر بود؛ که ناره به دخترش گفت؛ «آزاد بودن به این معنا نیست که،هرکاری و که دوست داری انجامش بدی! به این معنیه که کاری و که دوسش نداری و انجامش ندی و جسارت نه گفتن رو داشته باشی!»

I like physical touch, but hating physical touch is more attractive

از آدمایی که فکر می‌کنن تو تجربی حلوا خیرات می‌کنن ولی جاهای دیگه نه و آدمایی که جوری رفتار می‌کنن که انگار فقط تجربی به به و بقیه اه اه، بدم میاد حتی خودم

یادت بره میمیری

جدی جالب می‌شد که حداقل بعد از گفتن این جمله به خودمون درصورت فراموشی، بمیریم

زندگی گروهی می‌خوام