هیچ حواسم نبود ، دو فنجان ریختمـ . - کوتاه ترین داستان دنیا :) !

او‌ خداوند‌ ناممکن‌ هاست، در‌حالیکھ تو‌ بر‌ ممکن‌‌ها گریه‌ میکنـے .

آدم نیاز دارد گاهۍ سر بہ هوا باشد ، و بلند بلند بخندد، تا بغضش گرفت بزند زیر گریہ و با مشتهایش پلک‌ھایِ خیسش را پاک کند ! درست شبیهـ ِ کودکـے‌اشـ (: .

. .

خیلـے دلم می‌خواست کھ حالا کنارم باشی، اما نیستی ! تو آنجایی و آنجا نمی‌داند کہ چقدر خوشبخت است :)

و چھ رنج عظیمـے در این جمله نهفته‌ست ؛ درک نشدن، تقدیر بعضـے آدم‌هاست ..

من هنوز خیال می‌کنم تو هر شب به من فکر می‌کنی، و قطعا من ؛ خیال‌بافترین فراموش شدھ‌یِ جهانمـ !

-

و هیچکس بھ ما نگفت، ناگهان خواهیم بود. همیشھ ناگهان از نخستین روز تا همان روز کھ دانه‌ای ریز از میانِ‌ استخوانِ دنده‌هایمان سبز میشود . آدمـے ، آھ آدمـے این لبخندِ آمیختہ با اشک، این همیشھ ناگهان . .