نمی‌دونم ولی دلم پره؛ دلم کدره؛ دلم تنگه؛ دلم آشوبه؛ دلم خیلی چیزای سنگینی توشه ..

دلگرمی چندساله‌ی‌من . .

یه دیالوگ هست ك میگه دوست داشتنت به اندازه کافی دردناکه؛ پس کاری نکن ازت متنفر شم‌..

190 فوریھ ___ سال 1989 • دستِ پسر را بالا آورد، و بوسه‌اۍ آروم رویِ اون دست زخمی کاشت، همون لحظه آرزو کرد؛ کاش بوسه‌ها میتوانستن سبز بشن، رشد کنن، و تاریکی زخم‌ها رو بپوشونن.

سکوت نکن، زمزمه کن گاهی، قدم بزن در کوچه‌هایِ زندگی، و گاهی آرام پرواز کن، این آبی بیکران مال تو نباشد پس مالِ کی باشد ؟

من فکر میکنم پشتِ همه تاریکی‌ها شفافیتِ شیری رنگ حیات است، این راز را من از حفره مهتاب و روزنه‌ ستاره‌ها دریافتم .

خودت را ببخش، براي تمام کوتاهي‌هایي ك نباید در حق خودت میکردی، اما.انجام دادي. برای تمام لحظاتي ك بابت موضوعات کوچیك و پوچ عصباني شدي و اعضای بدنت رو اذیت کردي . براي تمام حرف‌های ناسزایي ك به خودت گفتي؛ براي تمام بی‌خوابي‌هایي ك بخاطر انسان‌های بیهوده زندگیت کشیدي . خودت را ببخش، این نقطه شروع زندگيِ جدید است .

کوه؛ با نخستین سنگ‌ها آغاز می‌‌شود. انسان با نخستین درد، من با نخستین نگاهِ تو آغاز شدم.