به قول فیلم اخراجۍ‌ها ؛ امروز چهارشنبه‌ست، برای غافلگیریِ اموات، صلوات😂..

~

190 فوریھ ___ سال 1989 • دستِ پسر را بالا آورد، و بوسه‌اۍ آروم رویِ اون دست زخمی کاشت، همون لحظہ آرزو کرد؛ کاش بوسه‌ها میتوانستن سبز بشن، رشد کنن، و تاریکـے زخم‌ها رو بپوشونن.

من همان شمعم کهـ می‌خواهم، در جشنِ میلادت، دیرتر از همه بسوزم ..

لبخند میزد، ولۍ فقط با لب‌هایش نه چشم‌هایش .

ناخدایی آرام، تنھا، در اقیانوسۍ آشفته، این منم ! گیر اُفتاده در اقیانوسِ ذهنم.

بھترین قسمت این بود، کہ پرده‌ها را کشیدم، و زنگِ در را با پارچہ‌ای کهنه پوشاندم، تلفن را در یخچال گذاشتم و سھ چهار روزِ تمام در تختِ خواب ماندم؛ و بهتر از همه این بود که کسی اصلا دلش برایم تنگ نشده بود ..

___

و باید به او می‌گفتم : بخند، کهِ خنده‌یِ تو از گریه غم‌انگیزتر است.

یادآوریِ شیرین‌ترین خاطرات، تلخ‌ترین قطره‌ها را بر گونه‌هایم جاری ساخت .

ماه و خورشید عاشق بودند، عاشقِ هم. امّا این عشق بی‌دیدار بود، ماھ هر لحظه کہ دلتنگ بود، زمین را کنار میزد، تا‌معشوقه پدیدار شود، و اینگونه بود که عشق توانست، حتـےٰ نور را از زمین سلب کند، تا عاشقان بیدار کنند.

؛