سلول به سلولِ تنش، غم نشسته بود . خون تو رگاش سرد بودُ تا بن استخوان درد داشت، باکِ ذهنش تا خرخره پر شده بود، و چشماش خشکِ خشک بود. اصلا از چهره‌اش معلوم بود که چقدر خستست؛ اما لامصب اون لبخندش از یه لحظه از صورتش کم نمیشد .

جانم را می‌فشارم زیرِ دندان‌هایم، از فرطِ این تنهایی ممتد؛ از تکرارِ روزهایِ بی‌تو، مگر میشود یك نفر جماعتۍ باشد، کہ با رفتنش تنها‌تر شوي ؟

~

هر موقع باران می‌بارد، دلم می‌خواهد بکشم در آسمان، آسمان را محکم در آغوشم بگیرم، و بگویم نبار، نبار کھ اون زیرِ یك آسمانِ دیگر دارد نفس می‌کشد ..

با نقاشۍ کودکانہ‌ام چه کردی ؟ تو بگو چرا خورشیدِ من تیره بود (:

هی رفیق ؛ بدون چتر کنارم قدم نزن، خیسِ دلتنگۍ‌هایم می‌شوی، دنیایِ من ابری‌تر از آن است کہ فکرش را میکنی .

و در پسِ آن خداحافظیِ معمولۍ، جداییِ ابدۍ نفهتہ بود.

^^

یك جایی میرسد کہ آدم دست بھ خودکشۍ می‌زند؛ نه اینکه تیغ بردارد رگش را بزند، نہ. قیدِ احساسش را میزند !

او نگفت دوستت دارم، امّا نامه‌اش را اینگونه تمام کرد: بال تو را میبوسم پرنده‌یِ من .

می‌خواهم بدانی ؛ تو، آخرین رویاي روحِ من بودی.

دیروز تموم شد، بازی این دوتا خیلی خفن بود ..🙂 قلب‌خونین !