میدونی درد من چیه ؟ دردِ من یھ جوریه کہ باید تو عمقِ وجودت خاکش کنی و جایی نگی طوری که بپوسه و با مرگت اونم بمیره .

* این حجم از خستگي غیرقابلِ تحملھ .

از کسي بریدم و ترکش کردم و رفتم از پیشش کہ همه‌یِ ثروتم بود ، پس منو با رفتنت تهدید نکن .

من قسمتِ تاریك اونو دیدم؛ و فھمیدم رنگِ مشکۍ رنگِ مورد علاقمہ .

~

تنهاترین حالتِ انسان اون لحظه‌ست که خودش به خودش میگہ اشکال نداره درست میشه :) .

* این روزها هر چیزي را بہ یاد دارم جز خودم . .

-

میدونی ، شاید دیگه عادت کردیم بہ اینکه خوب نباشیم ؛ شایدم با خودمون میگیم : نمی‌دانم راحتيِ جان است و خودمون رو از هزارتا بدبختی و یأس و بی‌حوصلگی خلاص میکنیم و یا . . و شاید هم می‌دونیم و خودمون رو به ندونستن میزنیم ، شاید براي اینکه بگیم دل تنگِ او شده ، زیادي وقت گذشته . و شاید‌ میگیم خوبیم و در حالی کھ وضعِ دلمون رو بہ قبله‌س . حتي خودمون هم نمی‌دونیم چمون شده شاید هم میدونیم ولي اظهار به ندانستن می‌کنیم . یا هم شاید ما مردیمُ نمی‌دونیم ؟ شاید ..