یه وقتی یه جایی از زندگی میرسی که دیگه منتظر هیچکس نمیمونی نه چون آدمها برات مهم نیستن، نه، چون خسته شدی از توضیح دادن خودت به کسایی که هیچوقت قصد فهمیدنت رو نداشتن، از اونجا به بعد آرومتر میشی، کمحرفتر میشی، و یاد میگیری بعضی دردها رو فقط خودت بغل کنی.
اما واقعا لذت واقعی توی همون جزئیاتیه که خیلیها نادیدش میگیرن، اگه منتظر اتفاقای بزرگ بمونیم شاید نصف عمرمون صرف انتظار بشه. باید قدر همین خوشیهای ریز رو بدونیم.