واقعا دیوونهی زندگیم. هزاران بار به بدترین شکلِ ممکن ناامیدم کرده، زمینم زده. اما با این حال هنوز هم دلم میخواد ببینم چی قراره پیش بیاد و چه چیزایی رو تجربه کنم. هیچوقت نفهمیدم چرا. چرا هنوزم انقدر شوق برای ادامه دادن دارم. تنها جوابی که به ذهنم میرسه دیوانگیه. دیوانگیِ بیش از اندازه.