---✿💠❀💠❀💠✿---‌ 🕯کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد این روزها بارها خواستم درباره داغی که بر دل خیلی‌ از ما نشسته بنویسم، حتی در تلاش برای برگزاری کارگاه سوگ تاخیری بودم، اما حقیقت اینه که خودم هم سوگوارم من باور دارم هر سوگی زبان خودشو داره، بعضی سوگ‌ها با اشک به زبان میان، بعضی با نوشتن و بعضی با سکوت... و من ... فعلا سکوت رو به سخن گفتن ترجیح میدم، نه از روی بی‌اعتنایی، بلکه از سر احترام به رنجی که هنوز در من جاریست. گاهی پیش از اینکه بتونیم برای دیگری چراغی روشن کنیم، نیاز داریم مدتی در خلوت خود بنشینیم، نفس بکشیم و آروم‌آروم یاد بگیریم چطوری این داغ رو حمل کنیم. اگه این روزا شما هم سنگینی اندوه رو احساس می‌کنید، بدونید تنها نیستید. بعضی دردها عجله‌ای برای توضیح دادن ندارن فقط به کمی مهربانی، حضور و زمان نیاز دارن به امید روزی که از دل همین سکوت، کلمه‌هایی صادق و همراه برای گفت‌وگو با شما پیدا کنم. برای همه‌ی دل‌های سوگوار این روزها، آرامش و صبر آرزو می‌کنم🤍🕯 ✍🏻#زینب‌امیری #مشاوره_فلسفی #کافه‌مرگ #کوچینگ‌فلسفه‌و‌زندگی ---✿💠❀💠❀💠✿---‌ https://eitaa.com/joinchat/677839623C2b94e05b92 ble.ir/join/4npHTCxxXu

---✿💠❀💠❀💠✿---‌ 🌀پسر اروین یالوم، یکی از مشهورترین روان‌درمانگران جهان، بر اثر خودکشی از دنیا رفت من این خبر رو اینجوری می‌فهمم: هیچ‌کس اونقدری نمیدونه که از رنج معاف بشه و هیچ دانشی تضمین نمی‌کنه که انسان از دردهای زندگی در امان بمونه از نگاه من، در بسیاری از موارد، خودکشی بیشتر از اینکه اشتیاق به مرگ باشه، ناتوانی از ادامه‌ دادن شیوه‌ای از زندگیه که دیگه قابل تحمل نیست اون شیوه از زندگی جاییه که چیزی در جهان معنایی انسان فرو ریخته و زندگی، دیگه افقی برای ادامه دادن به اون فرد نشون نمیده در مشاوره فلسفی، هرجا بوی خودکشی به مشام برسه، پیش از هر چیز به فروپاشی معنا باید گوش‌سپاری کنیم زیرا تا وقتی جهان‌بینی انسان، رابطه‌اش با خود، با دیگری، با رنج و با آینده دوباره بازسازی نشه هیچ راه‌حل بیرونی نمیتونه خلأ درونی اون فرد رو پر کنه گاهی اونچه که یک انسان بیش از هر چیز نیاز داره نه یه پاسخ سریع، بلکه دلیلی برای دوباره زیستنه ✍🏻#زینب‌امیری #مشاوره_فلسفی #کافه‌مرگ #کوچینگ‌فلسفه‌و‌زندگی ---✿💠❀💠❀💠✿---‌ https://eitaa.com/joinchat/677839623C2b94e05b92 ble.ir/join/4npHTCxxXu

---✿💠❀💠❀💠✿---‌ 🌀خودکشی ویکتور یالوم فقط یک خبر نیست؛ آینه‌ای است که جامعه روان‌شناسی دوست ندارد در آن خودش را ببیند از زمان این خبر جامعه روان‌شناسی ایران تقریبا یک‌صدا یک جمله رو تکرار می‌کنن: «قضاوت نکنید...» «کیس پیچیده‌س...» «هیچ‌کس نمیدونه چی بر او گذشته...» «خودکشی چندعاملی است...» همه این‌ها درست است اما سوال من اصلا این نیست که چرا ویکتور یالوم خودکشی کرد، چون هیچ‌کد م از ما پاسخش رو نمیدونیم سوال من اینه که چرا جامعه روان‌شناسی اینقدر عجولانه از خودش دفاع می‌کنه؟ وقتی آمار خودکشی در یک جامعه بالا میره، ما ساعت‌ها درباره فقر، سیاست، فرهنگ، اقتصاد، رسانه، خانواده و ساختارهای اجتماعی تحلیل می‌کنیم و حق هم داریم، چون خودکشی فقط یک تصمیم فردی نیست اما حالا که یک روان‌درمانگر شناخته‌شده، کسی که سال‌ها در قلب آموزش روان‌درمانی بوده، خودکشی کرده، ناگهان همه می‌گویند: «ربطی به روان‌شناسی ندارد.» از کجا اینقدر مطمئن شده‌ایم؟ اگر برای نسبت دادن خودکشی به عوامل اجتماعی اینقدر با اطمینان سخن میگیم، چرا وقتی حادثه به خانه خودمون میرسه، ناگهان فقط از پیچیدگی حرف می‌زنیم؟ من نمیگم روان‌شناسی مقصره و نمیگم اگر کسی درمانگر بود، نباید خودکشی کند و هرگز نمی‌گویم این یک شکست قطعی برای روان‌درمانی است اما این هم علمی نیست که قبل از هر پرسشی، از یک حرفه دفاع کنیم علم، با دفاع از خودش رشد نمی‌کنه، با نقد خودش رشد می‌کنه شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا خود خودکشی ویکتور یالوم نباشد، تلخ‌تر از آن، واکنش بخشی از جامعه‌ی تخصصی است؛ واکنشی که به جای اینکه این اتفاق رو فرصتی برای بازاندیشی درباره مرزهای روان‌درمانی، فرسودگی درمانگران، محدودیت دانش ما و آسیب‌پذیری خود متخصصان بدونه، بیشتر شبیه تلاش برای حفظ تصویر بی‌نقص یک حرفه است روان‌شناسی قرار نیست انسان را شکست‌ناپذیر کند درمانگر هم قرار نیست از رنج، افسردگی یا حتی خودکشی مصون باشد اما اگر حتی چنین رخدادی هم ما را وادار به پرسیدن سوال‌های سخت نکند، پس دقیقا چه چیزی قرار است ما را به بازاندیشی وادار کند؟ من از خودکشی ویکتور یالوم نتیجه‌گیری نمی‌کنم، من فقط از واکنش متخصصان سوال می‌پرسم چون گاهی حقیقت، نه در خود حادثه، بلکه در شیوه مواجهه ما با آن آشکار می‌شود ✍🏻#زینب‌امیری #مشاوره_فلسفی #کافه‌مرگ #کوچینگ‌فلسفه‌و‌زندگی ---✿💠❀💠❀💠✿---‌ https://eitaa.com/joinchat/677839623C2b94e05b92 ble.ir/join/4npHTCxxXu

---✿💠❀💠❀💠✿---‌ 🌀از تجربه‌های اتاق سوپرویژن ... اینجا متوجه میشی چرا سال‌ها درمانگری، لزوما ازمون درمانگر نمی‌سازه؟ یکی از عمیق‌ترین تجربه‌هایی که در جلسات سوپرویژن بارها باهاش روبه‌رو میشیم، اینه که گاهی سال‌ها مطالعه، ده‌ها دوره آموزشی و حتی هزاران ساعت کار بالینی، هنوز از یک نفر «درمانگر» نساخته چون درمانگری، صرفا انباشتن دانش یا تجربه نیست کتاب‌ها به ما نظریات رو یاد میدن و تکنیک‌ها رو معرفی می‌کنن، اما هیچ کتابی نمیتونه به ما یاد بده چه جوری کنار انسانی بنشینیم که جهانش فرو ریخته، چه جوری سکوت رو تحمل کنیم، چه جوری به جای پناه بردن به تکنیک، حضورمون رو به دیگری هدیه بدیم در اتاق سوپرویژن، گاهی مساله مراجع نیست، مساله خود درمانگره اونجا روشن میشه که هنوز از بعضی رنج‌هامون داریم فرار می‌کنیم، هنوز نمی‌تونیم ابهام رو تاب بیاریم، هنوز زخم‌های نادیده خودمون، در اتاق درمان صداشون بلنده درمانگری از جایی شروع میشه که جرات می‌کنی قبل از دیدن رنج دیگری، رنج خودت رو ببینی نه برای اینکه زخمت رو هویت خودت کنی، بلکه برای اینکه زخمت رو بفهمی، سوگواری کنی و اجازه بدی تو رو پخته‌تر، فروتن‌تر و انسانی‌تر کنه به همین دلیله که تجربه‌ی درمانگری، به‌تنهایی کافی نیست تجربه‌ای که به تامل نرسه فقط تکراره درمانگری یک شیوه‌ی بودن است و این شیوه‌ی بودن رو نمی‌توان فقط در کتاب خواند، حفظ کرد یا حتی صرفا تمرین کرد باید زندگیش کنی ✍🏻#زینب‌امیری #مشاوره_فلسفی #سوپرویژن_درمانی #کوچینگ‌فلسفه‌و‌زندگی ---✿💠❀💠❀💠✿---‌ https://eitaa.com/joinchat/677839623C2b94e05b92 ble.ir/join/4npHTCxxXu