میدونین چیه بچه ها

شاید هیچ وقت قرار نیست نقطه عطف زندگی کسی باشم ، چون از بچگی نبودم ، چون همیشه حتی برای مامان و بابام من گوش بودم ، شنیدم و چیزی نگفتم ، شنیدم و آرومشون کردم ، شنیدم و تحمل کردم ، اما هیچ وقت هیچکس من رو نشنید ، حتی کسی راجب شنیدنم کنجکاو هم نشد ، هیچ وقت مورد سوال نبوده احوالم از طرف مادر پدرم ، و شاید برای همینه که من نمیتونم با کسی صحبت کنم شاید برای همینه که تو دوستی هامم فقط گوش شنوا باقی میمونم نه کسی که حرف میزنه ، میترسم از گوش موندن ، از حرف نزدن و بغض خوردن ، از گریه نکردن ، از درک نشدن ، شاید هم از گوش بودن !

امشب فهمیدم که یه موقع هایی هست که تو از ته قلبت یک سری افراد رو دوست داری و میدونی اونا هم دوست دارن ولی یهو متوجه میشی که اونا با نبودن تو پیششون وضعیت آروم تری دارن ، و تصمیم میگیری که بری .

امشب فهمیدم من حتی به اینجا هم تعلق ندارم .

تو ستونمی و تا ابد توی قلبم. خودم برات گوش میشم ❤️‍🩹

قلب قلب قلب یکعالمه قلب❤️‍🩹 با چسب زخم

چیزهایی رو دیدم که قادر به بیان کردنش هم نیستم ، فقط خواستم بگم اگه عزیزی رو از دست دادین تسلیت میگم ، به امید روزهای خوب برای ایران .

حرف های اضافه باشه برای بعد ، فعلا تاریخ بخونید ، سیاست بلد باشین ، به چالش بکشین و کشیده بشین ، و هیچ وقت نذارین کسی چیزی رو براتون دیکته کنه ، والسلام .

اینجا مینویسم ، برای رسانه‌ای که یک طرفه دید و حقیقت رو نشنید ، برای کشوری که نه از بیگانه شانس داشت نه از خودی ، برای خون تک تک آدم هایی که تو خاک ایران کشته شدن ، برای مردم معترضی که صداشون خفه شد ، برای اقتصاد مریض ، برای سیاست کثیف ، برای اشک شرمندگی پدرا پیش بچه هاشون ، برای مردم، برای ایران ، .. و تف ! تف به بی شرفی پهلوی و سطلنت طلب ها ، تف به جناح چپ ، تف به تک تک کسایی که باعث داغدار شدن خانواده ها میشن ، تف به اقا زاده ها ، به مسئولین دریده و‌ دزد ، به بی شرفای منصب دار ، به هر کسی که جایگاهی داره و کاری انجام نمیده ، و به هر کسی که درد مردم رو نمیشنوه و خودش رو کر و کور فرض میکنه ، یک بار مینویسم و تمام ، تف به ذات کثیف رسانه‌ی یک طرفه.

کاش سلطنت‌طلب‌ها به ما بگن دشمن چه خصوصیاتی داره؛ ترامپ دیگه باید چیکار کنه، چه جنایاتی مرتکب شه، چه توهینی به زبون بیاره، چه فحشی به ایرانیا بده، چی بنویسه تو شبکه‌های اجتماعی که بهتون بربخوره و باور کنید خیر و صلاح این مملکت رو نمیخواد و بهش نگید ناجی.

متن محسن چاوشی درباره آهنگ جدیدش به نام خدا از اول اعتراضات و نزدیک به دو ماه است فکر می‌کنم و رصد می‌کنم تا نکته‌ای را در آنسوی مرزها بیابم که جذبم کند و حرف حق باشد اما به وجدانم قسم که هرچه گشتم ناامیدتر شدم، پس سکوت کردم! و در این سکوت دیدم حق با بعضی از شماست: من «وسطم» «وسط» مثل عابری که دی ماه در خیابان به گران شدن گوشت فکر می‌کرد و از پشت تیر به سرش خورده بود وسط مثل پیرزنی روستایی که نه تلویزیون دارد و نه گوشی موبایل؛ فقط آلزایمر دارد و پسری که بیکار شده و چند ماه است قرص‌هایش را به موقع نمی‌رساند… و این «وسط»خیلی جای بزرگی است و خیلی‌ها در آن جا می‌شوند اصلا جریانی که این «وسط» را ندارد نمی‌تواند انقلابی را رقم بزند یا حکومتش را حفظ کند! در این دو ماه قلبم سوخت برای کشته‌شدگان… اما دست خودم نبود! من به عنوان کسی در وسط، قلبم برای پلیس و معترض و عابر با هم می‌سوخت و برای هر هموطنی که ناچار به خیابان آمده بود و دیگر به خانه برنگشت… در خانه‌ی من نه صدا وسیما یک‌ریز جمهوری اسلامی را تبیین می‌کند نه اینترنشنال و منو تو مجال حضور دارند در خانه من اما هنوز چراغ منطق روشن است و ذهن جستجوگرم آزاد است به هر مباحثه‌ای وارد شود و هر حرف حقی، مهر تایید دریافت کند و مهم نباشد که این حرف از دهان چه کسی خارج شده است. در این دو ماه خیلی فکر کردم و کسانی را دیدم که حتی یک دقیقه فرصت آزادانه و در خلوت فکر کردن را نداشته‌اند و هرچه از رسانه به خوردشان داده بودند را پشت هم تکرار می‌کردند ؛ آنچنان مسخ و مسحور که از کینه‌ی حاکمیت حاضرند شب را روز بنامند و روز را شب… و ایران امروز ما چقدر در فضای رسانه باخته است. به این فکر کردم که اگر برای هر کشوری حتی سوییس هم ده‌ها شبکه اپوزیسیون به زبان خودشان سال‌ها و شبانه روز محتوا تولید می‌کردند که “سوییس کشور خوبی نیست” اکنون درصدی از همین کسانی که در رفاه مطلق هستند نیز به دنبال براندازی بودند… آری همین رسانه کاری با کشور  ِسامورایی‌های متعصب کرد که در خیابان‌ها به سربازان آمریکایی لبخند گرم بزنند بی‌آنکه یادشان بیاید در هیروشیما و ناکازاکی چه بلایی به سرشان آورده‌اند… به هر حال هر چه فکر کردم دیدم نمی‌توانم از بیگانه بخواهم به کشورم حمله کند! دیدم نمی‌توانم کنار سلبریتی‌هایی باشم که به اعتقادات لااقل نیمی از مردم کشورم ناسزا می‌گویند و تهدید به قرآن‌سوزی می‌کنند و بدون اینکه خنده‌شان بگیرد، بشارت آزادی می‌دهند! دیدم حتی نمی‌توانم از اهالی جزیره‌ی اپستین بخواهم به جان کودکان و دختران بی‌گناه وطنم کاری نداشته باشند!! تا اینکه جنگ شروع شد و کمک‌ها رسیدند،همچنان که قبل از ما کمک‌ها به ویتنام و افغانستان و عراق و لیبی و… رسیده‌ بودند دیدم جنگ است و فقط می‌توانم بخوانم! که اگر در زمان پهلوی و قاجار هم بودم و بیگانه‌ای به کشورم یورش می‌برد همین کار را می‌کردم… برای دلگرمی مردم و کسانی که از مردمم دفاع می‌کنند خواندم…  «حسبی الله» گفتگوی من با مولایم علی (ع) است  و براستی خدا برای ما بس است…     اکنون به عنوان کسی در وسط، حاضرم ۴۷ سال دیگر به جمهوری اسلامی فرصت بدهم نقایص خود را برطرف کند تا اینکه با عده‌ای همصدا شوم و پوریم دیگری را در تقویم اسراییل رقم بزنم که در فردای به اصطلاح آزادی با چکمه روی سنگ قبر هموطنانم سرود شادی بخوانند! و آن عده! آن عده خیلی دیر می‌فهمند که در جهان هیچ کشوری جز به منافع خودش فکر نمی‌کند و علاج واقعی در وطن‌هاست! این را هم به آن عده‌ای که سمت درست تاریخ را به من گوشزد می‌کنند می‌گویم: اصلا سمت درست تاریخ و هرچه می‌بافید ارزانی خودتان…  من ترجیحم این است که  در همین وسط بایستم و بمیرم وسط مدرسه میناب وسط خانه‌هایی که سفره‌‌هایشان کوچک شد وسط صدای اذان در حیاط مسجدی فرو ریخته… وسط خیابان‌های شهرم… محسن چاوشی/ اسفند ۱۴۰۴