تا که از خواب پریدم ، همه جا روشن بود... سر نورانی بابا ، به روی دامن بود... چشمهای پدرم ، خیره به چشم من بود...

_توی هر فرهنگی بگردید ، توی هر طایفه ای نگاه کنید ، بین هر قوم و عشیره‌ای برید پرس‌وجو کنید ، وقتی یه دختربچه یتیم بهانه‌ی بابا بگیره ، معمولی ترین کاری که میکنند آغوش میگیرند ، نوازش میکنند ، سعی میکنند به یه چیزی حواس بچه رو پرت کنن .. تنها جماعتی که سر بریده‌ی بابارو گذاشتن جلو بچه‌ی یتیم ..

حسین....

تا که چشمم به سر افتاد زبانم وا شد... لیله‌ی قدر من امشب چقدر زیبا شد...

_أبتا … من ذاالذی أیتَمَنی عَلیٰ صغر سنی....

_تربیت شده‌ی دامان زینبه .. خانوم خانومای عالمه .. سه ساله‌س ولی آیینه تمام نمای مادرش زهراست … همونجوری که مادرش از علی توی خونه رو گرفت ، این خانوم متوجه امامش هست ، همه‌ی حواسش به حجت خداست ..

بابا … راضی‌أم این که نگیری به بغل دختر را... شاهدم خصم جدا کرده سر و پیکر را... برده حتی ز تو پیراهن و انگشتر را...

بی خبر نیستم بابا .. من وظیفه شناسم .. وظیفه دخترت امشب اینه : می‌تکانم ز سرِ سوخته خاکستر را...

حسین .. این ناله رو رها کن بگو حسین...

چقَدَر رویِ کبود تو به زهرا رفته... بس که چوب از لبُ دندان تو بالا رفته...

حسین...

گریه کنا گریه کنن ، ضجه کنا ضجه بزنن ، ناله بزن ،خودتو به آقا نشون بده …