_فروغ فرخزاد توی یکی از نامههاش مینویسه:
عزیزِ نازنینم..از اینجا که من خوابیده ام، دریا پیداست. روی دریاها قایقها هستند و انتهای دریا معلوم نیست. اگر میتوانستم جزئی از این بی انتهایی باشم، آن وقت میتوانستم هر کجا که میخواهم باشم. بالای خانهی تو باشم. جلوی شیشهی ماشینات بایستم و نگاهات کنم. از درختهایت پایین بریزم و زیر پایت آرام بگیرم.
