«برای هر چیزی علتی وجود ندارد. هر فقدانی را نمیتوان به چیز مفیدی تبدیل کرد و هر اتفاقی که میافتد بخش مثبت و روشنی در خود ندارد»
- عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست
کتاب
قسمت ششم
زمان مطالعه: ۱:۳۰ ثانیه
ممکن است خیلی از افراد به مرض “نصفه رهاکردنِ کارها” دچار باشند. یادگیری زبان چهارترمونیم، خرید ساز اما نرفتن به کلاس موسیقی، خروار خروارْ کتابی که نشانیکتابهایش تنگینفس گرفتهاند، رهاکردن ورزش موردعلاقه و در کُل بهانجام نرساندن پروژههای دلخواه. این مرض را بیایید «ناتمامی» بنامیم. مرض ناتمامی، پس از یک دورهای، احساس کافیبودن و مفیدبودنمان را زیرِ سؤال میبرد و مدام در مواجهه با تجربههای جدید همچون پُتک عمل میکند. ما شاید وقتی به گذشتهمان نگاه کنیم دیگر در زندگی اکنونمان بهطورمثال یادگیری یک ساز اهمیتی نداشتهباشد. اما باید بدانیم اگر قراراست کارها و پروژههای بعدیمان را بهیک جایی برسانیم؛ میبایست برگردیم به عقب و یکی از کارهای بهامانِ خدا رهاشده را تمام کنیم. سَدِ مرض ناتمامی زمانی میشِکند که یکی از تجربههای گوشهگیر و سرخوردهمان جان بگیرد و بهیک جایی که همان خط پایان است، برسد.
مرض ناتمامی ناشناخته، خجالتی و بیگمان کاری و ضربهزنندهست.
[عمادرضایینیک]
