این عصرها
شعر می بارد !
من آه می کشم
تو نم نم دل بباز

جمعه شد، 
ندبه های دلتنگی...

چگونه می‌شود 
به شاخه‌ی شکسته فهماند

از دار دنیا خیالت را داشتم 
و فنجانی خورده ذوق
که عصر به عصر با خاطرت غزل دم می کردم

ناگهان همه چیز چقدر قشنگ شد
خوب است آمدی و
استعدادهایم شکوفا شد