زمانه؛ فرصتِ پروازم از قفس ندهد

این دل که گاه می‌زند آتش به هستی‌ام

به بدرقه ایستادم
چمدانی در دست تو بود

با این که فکر میکردم خیلی به او نزدیکم، نتوانستم بفهمم در درونش چه می‌گذرد. 
حتی نزدیک‌ترین آدم‌ها هم حرف‌های ناگفتهٔ زیادی دارند

سکوتِ زنی را که در تنهایی خود میشکند
را فقط میتوان در چهره اش دید
نه لبی برای حرف زدن دارد
نه چشمی برای دیدن..

لازم نیست دنیا دیده باشد

به سال‌ها بعد فکر می‌کنم!
به زیبایی سپیدی موهایمان.