گـــرگم و دربــــه در خصــــــلت حیـــوانی خویش ضــــرر اندوختـــم از این همه "چوپـــانی" خویش
تا نفهمنــــد "خــــلایق" کـــــه چه در "سر" دارم سالیــانی زده ام "مُهــر" به "پیشـــانی" خویش!
منــــم آن ارگ! کـــــه از خــــواب غــرور آمیزش چشم واکـــرده "سحــــرگاه" به ویـرانی خویش
رد شدی از بغل مسجد و حالا باید یا بچسبیم به تو یا به مسلمانی خویش
گاه دیــــــن باعث دل "سنــــگی" ما آدم هاست "حاجیـــــان" رحـــــم ندارند به "قـربانی" خویش
توبه گیریم که بازست درش! سـودش چیست؟! من که اقــــــرار ندارم به پشیمــــــانی خویش!
مُهـــــر را پس بـــــده ای شیــخ کـه من بگذارم سر بی حوصـــله بر نقطـــــه ی پایــانـــی خویش
