یکی از جاهایی که میتونی ثابت کنی، آدم ورای این جسم حقیر و مادیه و انسان دارای روح و شخصیت مستقله، جاهاییه که میخوای یه چیزی رو پنهون کنی، ولی لو میری چون صورتت قرمز میشه، دست‌هات و صدات میلرزه، فشارت بالا پایین میشه. با خودت میگی من چمه؟ چرا دارم اینطوری میشم؟ همه چی خیلی نرماله که، ولی اونجاست که روحت داره به بدنت میگه، من دارم اذیت میشم لعنتی ... اونجاست که خودشو نشون میده .

گفت اینقدر کم کم فراموش شدیم که اصلا نفهمیدیم که هنوز فراموش شدیم یا نه، حتی خودشم نفهمید که فراموشمون کرده یا نه !

عاقلان پا مگذارید به میخانه‌ی عشق داغِ صد مهر جنون خورده به پیشانیِ ما…

و‌ چقدر غم‌انگیز است این‌ که آدم بخواهد تمام‌ وقت مراقب خود باشد؛ تا آنچه را احساس می‌کند به زبان نیاورد... قشنگ درکش میکنم...

با داغ تو رنجوری بِه کز نظرت دوری پیش قدمت مردن خوش تر که به هجرانت

من هنوز پابرجا بودم. ایستاده در دل ویرانه ها.

غم به قدر غمگسار از آسمان نازل شود.

.صلی‌الله‌علیک‌یااباعبدالله.

خودم میدانم جای غم‌هایم‌ را و به آن‌ سمت نگاه نمی‌کنم.