یه دیالوگ تو فیلم The Fault in Our Stars بود که می‌گفت: «اولين چيزی که از شما تو بخش اورژانس مي‌پرسن اينه که از يک تا ده به دردت چه شماره‌ای مي‌دی؟! اين سوال رو صدها بار از من پرسيدن و يادمه يه بار وقتی که نمی‌تونستم نفس بکشم و قفسه سينه‌ام تو آتش می‌سوخت، با اينکه نمی‌تونستم حرف بزنم ۹ تا انگشتم رو بالا گرفتم و نُه رو نشون دادم. بعداً وقتی بهتر شدم پرستار اومد و بهم گفت که من يه مبارز واقعی هستم. ازم پرسيد: مي‌دونی از کجا مي‌دونم؟ چون دردی رو که ده بود، گفته بودم ۹. اما حرفش خيلی هم حقيقت نداشت. بخاطر شجاعتم به اون درد نگفتم ۹، دليل اينکه گفتم ۹ اين بود که درد شماره دهم رو نگه دارم برای یه وقت دیگه و الان وقتش بود. ده بزرگ و وحشتناک، از دست دادن تو بود. رفتن تو درد شماره ده من بود.»

تجربه ی افسردگی . . .

کوتاه ولی مفید ؛

راستی این روزها با سکوت‌هایت چه می‌کنی؟ کسی به آن‌ها گوش می‌دهد؟

هیچ قلبی نیست که در پی آرزوهایش باشد، ولی رنج نبرد.

با دلت حسرت هم صحبتی ام هست، ولی سنگ را با چه زبانی به سخن وادارم؟ - فاضل نظری

به کسى ندارم الفت ز جهانیان مگر تو اگرم تو هم برانی، سر بی کسی سلامت - سعدی

بعضی وقتا راه فراموش کردن یک آدم دوباره دیدنشه! وقتی میفهمی کسی که جلوت نشسته هـیـچ شـبـاهـتـی بـا کـسـی کـه یـه زمـانی میشناختیش نداره . . . .